अजरामर थोडासा झालो

कलेवराच्या डोळ्यांना  मी
अजून थोडे जगा म्हणालो
अमृत प्यालो नसून सुध्दा
अजरामर थोडासा झालो

नेत्रदान ही रम्य कल्पना
वास्तवात मी उतरवल्याने
दोन जिवांचे जगणे आता
बहरत होते कणाकणाने
वरून बघता हास्य तयांचे
मीही आनंदात बुडालो
अमृत प्यालो नसून सुध्दा
अजरामर थोडासा झालो

एकच किडनी हवी जगाया
दुसरीचा मग मोह कशाला?
गरजू मृत्यू शैय्येवरचा
भीक मागतो जगावयाला
वैचारिक या उत्क्रांतीला
शुभशकुनी सुरुवात म्हणालो
अमृत प्यालो नसून सुध्दा
अजरामर थोडासा झालो

माझे अवयव जर का आले
इतरांच्या कामास कधी तर
स्वर्गसुखाला अनुभवेन मी
कांही मजला नको अवांतर
पुण्यकर्म हे घडल्यावरती
म्हणेन क्षितिजापार उडालो
अमृत प्यालो नसून सुध्दा
अजरामर थोडासा झालो

मला कळाले मरणोत्तरही
नक्की येते पुण्य कमवता
तर्कशुध्द दृष्टी जोपासा
बघून देहाची नश्वरता
कर्मकांड अन् श्राध्द कशाला?
देहदान करण्यास निघालो
अमृत प्यालो नसून सुध्दा
अजरामर थोडासा झालो


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र.९८९०८७ ९९०२३

आलोय गढ चढून

जीवनात खूप हसलोय
हसतच घेतलंय रडून
मी एक अथक प्रवासी
आलोय गढ चढून

दुसर्‍यासाठी जगणं
मनास खूप आवडे
दुसर्‍यामुळे जगणे
मला होते वावडे
कर्ण नसून देत होतो
कनवटीचं सोडून
मी एक अथक प्रवासी
आलोय गढ चढून

तूच दिलेले पंख लाऊन
उंच उंच उडलो
धवल यशाच्या शिखरासंगे
सहजासहजी जुडलो
सत्कर्माची पुरचुंडी
ठेवलीय बघ उघडून
मी एक अथक प्रवासी
आलोय गढ चढून

चंद्र, तारे, हिरवळ, गारवा
खूप खूप लुटलं
ग्रिष्माच्या संकटकाळी
धैर्य नाही सुटलं
तुझ्या कृपाछत्राची
सवय गेलीय जुडून
मी एक अथक प्रवासी
आलोय गढ चढून

जीवनाचा खडतर प्रवास
माझी काय मजाल!
तूच करता करविता
तुझेच मायाजाल
खूप ठेवलास पाठीवर हात
दर्शन दे पुढून
मी एक अथक प्रवासी
आलोय गढ चढून

जगाच्या या बागेचा
तूच आहेस माळी
बेंबीच्या देठापासून
देतोय तुला हाळी
अब्दा नकोत, सुकण्याआधी
फूल घे खुडून
मी एक अथक प्रवासी
आलोय गढ चढून


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

कोजागिरी---एक अविस्मरणीय जल्लोष

नवचैतन्य हास्ययोग परिवार, बालेवाडी शाखेतर्फे काल म्हणजे २४.१०.२०१८ रोजी कोजागिरी साजरी केली. यंदाचे कोजागिरी साजरे करण्याचे ४ थे वर्ष होते. या परिवारातील सदस्यांचे घनिष्ट सौहार्दाचे संबंध आणि मनमोकळे वातावरण यामुळे या सोहळ्यात एक अनोखा रंग आपसूक भरतो आणि ही रात्र प्रत्येकाच्या कायम लक्षात रहावी अशी बनते.

धकाधकीच्या शहरी जीवनात वैयक्तीक जिव्हाळ्याचे संबंध लोप पावलेले आहेत. आमचा हा परिवार म्हणजे चंगळवादी जीवनाच्या वाळवंटातील हिरवळ आहे. येथे जो येतो तो मुक्तहस्ते निखळ आनंद लुटतो.

कोजागिरीच्या कार्यक्रमाला तब्बल ११० लोक हजर राहिले आणि तेही काटेकोरपणे वेळ पाळत! सायंकाळी  ७.४५ ला सुरू झालेला हा कार्यक्रम असा कांही रंगत गेला की रात्रीचे साडे अकरा केंव्हा वाजले कळलेच नाही. हिंदी, मराठी, राजस्थानी गाणी, नाच, नाटिका, नकला (मिमिक्री) विनोदांचे अल्प सादरीकरण अशा विविध अविष्कारातून कार्यक्रमात रंग भरत गेला. कलाकारांचा उत्साही सहभाग, प्रेक्षकांचा दिलखुलास प्रतिसाद कार्यक्रमाला खूप पोषक ठरले. जवळ जवळ ३५ जणांनी आपली कला सादर केली.

या परिवारात बहुतांश सदस्य ज्येष्ठ नागरीक आहेत. तरीही सर्वांच्या उत्साहाला आलेले उधाण तरुणाईला लाजवणारे होते. सगळ्यात शेवटी सर्व सदस्य उभे राहिले आणि झिंगझिंगझिंगाट या सैराट सिनेमातील गाण्यावर सामुहिक नाचाने कार्यक्रमाचा समारोप झाला. नाचताना आपले वय विसरून ज्येष्ठांनी दाखवलेला उत्साह, एकूणच सळसळणारे वातावरण हे जल्लोषाचे परमोच्च क्षण ठरले.

हा कार्यक्रम यशस्वी करण्यासाठी सर्वांचाच सहभाग होता आणि येथे वैयक्तिक नामनिर्देश अनावश्यक ठरतो. 

आजही या कार्यक्रमाची नशा उतरता उतरत नाही. या धुंदीत मला सुचलेली रचना खाली पेश करतोय.

चांदण्यात नाहली

मैफिलीत दु:ख, वेदना क्षणात लोपली

शरद पौर्णिमा स्वतःच चांदण्यात नाहली

ज्येष्ठ जाहले कसे तरूण आज एवढे!

हास्य रेष सुरकुत्यात मनमुराद नांदली

घेतला कवेत चंद्र, चांदण्या नभातल्या

दृष्य हे बघून शारदा हळूच हासली

उत्सवात सर्व धुंद, फुंद जाहल्यामुळे

तार अंतरातली क्षणोक्षणी निनादली

एकटा अशात मी मला कधी न वाटतो

भेटले अनेक मित्र पोकळीच संपली

नाचतोय गीत गात सांजवेळ पण तरी

वाटते तरूण जाहलो नि कात टाकली

बेफिकीर शायरा शिकून घे जगायचे

सोस ऊन खूप खूप शोधण्यास सावली

निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

जिंदगी ओंगळ आहे

गर्भामध्ये अंकुरले त्या क्षणापासुनी
उपेक्षिताचे जीवन जगते, मंगळ आहे
जळमटलेल्या, कुंद कुंदशा कोपर्‍यातल्या
स्वच्छतागृहाहून जिंदगी ओंगळ आहे

कमीच घेती खबर मुलींची, कोपर्‍यात मी
नजर नेहमी भावावरती घरातल्यांची
मोठा असुनी दादा आईच्या खांद्यावर
दप्तर त्याचे सावरीत मी चालायाची
सारे रमती बालपणीच्या आठवात पण
वळून मी बघताना दिसते भळभळ आहे
स्वच्छतागृहाहून जिंदगी ओंगळ आहे

ज्यांनी ज्यांनी कैक मनसुबे केले होते
जन्मायाच्या अधीच मजला मारायाचे
मला पदर येताच जाहल्या मधाळ नजरा
बाण विषारी मुकाट आता सोसायाचे
स्वच्छ हवा अन् खुले नभांगण उडावयाला
पिढी दर पिढी नारीला का दुर्मिळ आहे?
स्वच्छतागृहाहून जिंदगी ओंगळ आहे

ओंगळवाण्या, बरबटलेल्या जगात नुसती
स्वच्छ स्वच्छतागृहे कशाला चर्चा व्हावी?
गेले असता अशाच एका स्वच्छतागृही
कॅमेर्‍यातुन टिपली गेली नको ती छबी
धमक्यांचा तो काळ आठवुन थरथरते मी
जरी जीवनाचा आलेला मावळ आहे
स्वच्छतागृहाहून जिंदगी ओंगळ आहे


स्वच्छतागृहे दूर राहिली, टिचभर जागा
द्याल मला का शोध घेउनी धरतीवरती?
जिथे नसावा कधी राबता वखवखल्यांचा
उभे राहुनी जगेन एका पायावरती
युगायुगांच्या अन्यायांची दाद मागण्या
माफक माझी हीच मागणी केवळ आहे
स्वच्छतागृहाहून जिंदगी ओंगळ आहे


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

मस्त शिकवले हास्यक्लबाने

सदैव आधी विव्हळत होतो
दु:ख, उसासे आठवल्याने
कारण नसतानाही हसणे
मस्त शिकवले हास्यक्लबाने

जिची नेहमी वाट बघावी
अशीच असते सकाळ अमुची
हास्यासोबत प्राणायाम अन्
सवय लागली व्यायामाची
लुप्त जाहल्या अनेक व्याधी
हसण्याने अन् हासवण्याने
कारण नसतानाही हसणे
मस्त शिकवले हास्यक्लबाने

मनोवेदना व्यक्त कराया
किती आपुले सभोवताली!
सारे माझे, मी सार्‍यांचा
हीच वाटते खरी खुशाली
रेशिम गाठीतली कैद ही
रंग खुलवते सातत्याने
कारण नसतानाही हसणे
मस्त शिकवले हास्यक्लबाने

हास्यपंचमीचा हा उत्सव
बारा महिने करू साजरा
आयुष्याचा अंतिम क्षणही
जरी बोचरा, करू गोजिरा
सांज सकाळी हसू एवढे!
पळून जावे नैराश्याने
कारण नसतानाही हसणे
मस्त शिकवले हास्यक्लबाने

सुमन सोबती विठ्ठल असता
वातावरणी सदैव दरवळ
या वयातही अमाप दिसते
अंतःकरणी त्यांच्या हिरवळ
पावन झालो सदस्य आम्ही
केवळ त्यांच्या गुरुमंत्राने
कारण नसतानाही हसणे
मस्त शिकवले हास्यक्लबाने


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

हास्य पताका खांद्यावरती

निसर्ग हिरवा, कुशीत शिरण्या
विसरुन सारी नाती गोती
उत्साहाने सर्व निघाले
हास्य पताका खांद्यावरती

युगा मागुनी युगे संपली
तरी हिमालय एकएकटा
निर्विकार, ना त्याला भाऊ
त्याहुन मोठा आणि धाकटा
सारे आपण शिकऊ त्याला
हसावयाच्या रीती भाती
उत्साहाने सर्व निघाले
हास्य पताका खांद्यावरती

धर्म संस्कृती विभिन्न जपती
वेगवेगळ्या विभिन्न भाषा
पण सर्वांच्या मनी नांदते
मुक्तपणे हसण्याची आशा
रोज रोज हसण्याने तुमच्या
तोंडावरती फुलेल कांती
उत्साहाने सर्व निघाले
हास्य पताका खांद्यावरती

सुरकुत्यातही चेहर्‍यावरच्या
हास्य पेरले, परिवाराने
आनंदाच्या कुंभावरती
हक्क सांगतो आधिकाराने
वाढदिसाला किती आपुले!
केक कापण्या हातावरती
उत्साहाने सर्व निघाले
हास्य पताका खांद्यावरती

ब्रीद घेतले हसायचे अन्
हसवायाचे सर्व जगाला
हो हो हा हा महामंत्र हा
दिक्षा देऊ आम जनाला
नकोय औषध, नकोत गोळ्या
रुजवायाची हीच संस्कृती
उत्साहाने सर्व निघाले
हास्य पताका खांद्यावरती


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

पूर्वा दिसते काजळलेली

आयुष्याची सांज भासते भकासलेली
पहाटेस का पूर्वा दिसते काजळलेली?

सुरकुत्यांसही यक्ष प्रश्न हा मावळतीला
खरेच का अंधार सोबती इथून पुढती?
झगमगणारे जीवन ज्याचे जगून झाले
त्यास हवीशी मिणमिणणारी आता पणती
कालपरत्वे सर्व बदलले, आणि तुतारी
मुकी जाहली उन्मादाने वाजवलेली
पहाटेस का पूर्वा दिसते काजळलेली?

आयुष्याच्या या वळणावर यत्न करोनी
आठववणींच्या खोल सागरी डुंबायाचे
क्रूर असूदे वर्तमान पण, जगता जगता
गतकालाचे तरंग पाहत हरवायाचे
भयाण शांती आज असूदे, विसरलात का?
जुनी कालची जीवनशैली वादळलेली
पहाटेस का पूर्वा दिसते काजळलेली?

खरे आहे की आयुष्याची मैफिल आता
अंतिम वळणाकडे चालली गात भैरवी
वेदनेसही हसावयाला शिकवायाचे
सूर लाउनी गात मखमली गीत शैशवी
संकटरूपी परवान्यांनी विझवलीच तर
शमा नेहमीसाठी नसते मालवलेली
पहाटेस का पूर्वा दिसते काजळलेली?

डोळे मिटुनी शांत शांत मी विचार करतो
सभोवताली कुणी नसूदे, दु:ख कशाला?
सारे माझे, मी सार्‍यांचा, निळे चांदणे
हिरवळ, दरवळ, वसंतही माझ्याच उशाला
जुने वस्त्र त्यागून जन्म मी नवा घेउनी
अधीर बघण्या जुनी कुडी ही पालवलेली
पहाटेस का पूर्वा दिसते काजळलेली?


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३