विश्व प्रार्थना

 

मी विश्वासाठी करतो

इतुकीच तुला प्रार्थना

कर पूर्ण जगाची देवा

स्वप्ने अन् मनकामना

ना पुन्हा निर्भया होवो

भयमुक्त असावी नारी

गर्भात स्त्रीभ्रुणालाही

दे कवच कुंडले भारी

आरंभ या जगाचा ती

द्या तिला मानवंदना

कर पुर्ण जगाची देवा

स्वप्ने अन् मनकामना

या हिरव्या धरतीवरचे

तोडती वृक्ष अविचारी

जाहल्या टेकड्या निर्जन

स्वार्थात अंध व्यभिचारी

जागव तू पर्यावरणी

थोडीशीच संवेदना

कर पुर्ण जगाची देवा

स्वप्ने अन् मनकामना

जो पोशिंदा विश्वाचा

का आहे तोच भुकेला

विठ्ठला लक्ष दे, सोडुन

पायीच्या लाल विटेला

का कुणीच शेतकर्‍यांची

जाणतो न मनभावना

कर पुर्ण जगाची देवा

स्वप्ने अन् मनकामना

मी याचक नाही म्हणुनी

मागतो न माझ्यासाठी

विनवितो गांजल्यांच्या तू

नेहमी असावे पाठी

ही विश्व प्रार्थना घे ना!

ऐकून रघूनंदना

कर पुर्ण जगाची देवा

स्वप्ने अन् मनकामना

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

बघता वळून मागे

 

ही रीत जीवनाची

की जायचेच पुढती

बघता वळून मागे

डोळे भरून येती

साठीतही वयाच्या

आठवून माय बाबा

येते भरून, सुटतो

अश्रूवरील ताबा

जाज्वल्य घरी बाबा

अन् माय मंद पणती

बघता वळून मागे

डोळे भरून येती

वर्षे मधाळ  सारी

तारुण्य बहरलेले

हिंदोळणेच होते

आयुष्य ते नशीले

गंधाळ त्या स्मृतींचे

जपलीत कैक मोती

बघता वळून मागे

डोळे भरून येती

दिसतात सांज छाया

भय ना मला तयाचे

अंधार दाटलेला

आभास हे मनाचे

असतात तेवणार्‍या

आठव बनून वाती

बघता वळून मागे

डोळे भरून येती

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

 

ह्रदयी वसंत फुलला

 

त्रास द्यावया इथेच होता ग्रिष्म कसा अन् कुठे हरवला?

दोन  मनांच्या जुळता तारा, लगेच ह्रदयी वसंत फुलला

तारुण्यातिल पदार्पणाने कशी एवढी बदलू शकते!

चिउकाऊच्या गोष्टी सरल्या. राजकुमारालाच पाहते

असे वाटते मुग्ध कळीच्या प्रेमांकुर अंतरी उमलला

दोन  मनांच्या जुळता तारा, लगेच ह्रदयी वसंत फुलला

इतकी नव्हती मातपित्यांना, किती काळजी हल्ली असते 

उशीर होता सातच्यापुढे, माय काळजीने तगमगते

भाव अनामिक अंतरातला असेल का हो तिला समजला?

दोन  मनांच्या जुळता तारा, लगेच ह्रदयी वसंत फुलला

धूर्त माय अन् धूर्त बापही, समजायाचे समजुन गेले

मला एकटी बघून दोघे. लग्नाबद्दल बोलुन गेले

उत्तर दिसले त्यांना गाली, रंग गुलाबी होता खुलला

दोन  मनांच्या जुळता तारा, लगेच ह्रदयी वसंत फुलला

पंख नसोनी निघते आहे ऊंच घ्यावया नभी भरारी

राजपुत्र सोबती असावा, हवी मनाची फक्त तयारी

क्षितिजाच्याही पुढे जगावे, बेत आमुचा आहे ठरला

दोन  मनांच्या जुळता तारा, लगेच ह्रदयी वसंत फुलला

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

शुन्याशी मी मजला गुणले

 किंमत माझी तय करण्याचे

मार्ग शोधता सखे उमगले

तुझ्याविना अस्तित्व मोजण्या

मी मजला शुन्याशी गुणले

तू आल्यावर उजेड झाला

जळमटातही दिसले झुंबर

कसा जाहलो अमीर इतका!

चंद्र, चांदण्या माझे अंबर

सभोवताली ग्रिष्म असोनी

वसंतातले अर्थ बहरले

तुझ्याविना अस्तित्व मोजण्या

मी मजला शुन्याशी गुणले

तुझ्या रुपाने घरात माझ्या

सुरेल ताना, गाणे आले

कानसेन मजला होण्याचे

तुझ्यामुळे तर भाग्य लाभले

सूर ऐकुनी ब्रह्मानंदी

टाळी म्हणजे काय? उमगले

तुझ्याविना अस्तित्व मोजण्या

मी मजला शुन्याशी गुणले

वळून बघता मागे केंव्हा

आठवणींचे तरंग उठती

शब्दबध्द करण्यास तयांना

कविता, गझला मनात स्फुरती

सोने झाले त्या रचनांचे

जेंव्हा त्यांना तू गुणगुणले

तुझ्याविना अस्तित्व मोजण्या

मी मजला शुन्याशी गुणले

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

त्रिवेणी काव्य

 

मुलगी होता स्मशान शांती

मुलगा होता गुड्या तोरणे

भेदभाव हा काय कारणे?

माय तुझी स्त्री असूनसुध्दा

स्त्रीभ्रुण हत्त्या कशास करता?

गुडी उभारा मुली जन्मता

शिखरावरती सुनिता विल्यम्स

प्रसिध्द ती कल्पना चावला

मुली नकोचा हट्ट कशाला?

मुली अर्पिती यल्लम्माला

हद्द जाहली रुढी प्रथांची

तिथे ज्योत लावू ज्ञानाची

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

 

अन् संपला उन्हाळा

 रेतीत नाव माझे

लिहिलेस त्या क्षणाला

हिरवळ मनी पसरली

अन् संपला उन्हाळा

अधिपत्य वदनांचे,

मी मांडलीक होते

भाग्यात दीन जगणे

मी जागरूक होते

घेण्यास मी भरारी

सांगीतले मनाला

हिरवळ मनी पसरली

अन् संपला उन्हाळा

आहे तशीच होते

होते तशीच आहे

पाहून आरसाही

म्हणतो असेच आहे

बदलेन तुजसवे मी

मिळता जरा जिव्हाळा

हिरवळ मनी पसरली

अन् संपला उन्हाळा

अंधार माजलेला

अन् कवडसा बिचारा!

काळोख विझवण्याचा

होता खरा उतारा

मनहूस निराशेला

देऊत ये उजाळा

हिरवळ मनी पसरली

अन् संपला उन्हाळा

हिंदोळण्यास आता

उर्मी मनात आहे

तुझियासवे सख्या मी

पाना फुलात आहे

जादू तुझी अशी की

ग्रिष्मातही हिवाळा

हिरवळ मनी पसरली

अन् संपला उन्हाळा

कोरी लिहावयाला

घेऊत स्वच्छ पाटी

नवखाच श्रीगणेशा

नवखेच गीत ओठी

का व्यर्थ आठवांचा

उडवायचा धुराळा?

हिरवळ मनी पसरली

अन् संपला उन्हाळा

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

हीच कहाणी घरोघरी

 जगून झाले जीवन आता

करीत बसतो हरी हरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी

धरून ठेका तालावरती

नाच नाचलो, नाचविले

टप्पा, ठुमरी गात तराने

आयुष्याला जोजविले

गळ्यात उरली फक्त वेदना

मैफिल आता एकसुरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी

आठवणींचे पाश गळ्याचे

जरा सैलसर करून घ्या

नको नको ते विसरायाला

यत्न करोनी शिकून घ्या

कृतज्ञ सार्‍या अपुल्यांचा पण

भार नसावा कुणावरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी

कशी वागते पिढी आजची?

तुमचा हस्तक्षेप नको

निर्णय घेण्या सक्षम सारे

ज्येष्ठांचा अक्षेप नको

हवा उद्याचा सल्ला त्यांना

नको कालचा खरोखरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी

सुखदु:खाला कुणी पाहिले?

जरी नांदते तुम्हासवे

नसलेल्यांना आहे म्हणुनी

बघावेत का उगा थवे?

मीच मला समजावत असतो

अहोरात्र हे परोपरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३