नवीन कांही बघण्यासाठी

म्हणू नका माझ्या मित्रांनो
साठी बुध्दी झाली नाठी
महागडा मी प्रवास केला
नवीन कांही बघण्यासाठी

उत्सुकता तर शिगेस होती
यान उतरता मंगळावरी
नवीन धरती, नवे नजारे
मनास आली खूप तरतरी
कुमारिका ती धरती होती@@
जशी लाजरी गोडशी परी
परलोकीचे बघून राक्षस
धडधडली ती असावी उरी
टोळधाड ही कशास आली?
भंग शांतता करण्यासाठी
महागडा मी प्रवास केला
नवीन कांही बघण्यासाठी

बर्‍याच सेना तिथे पाहिल्या
जनतेच्या सेवा करणार्‍या
जनसेवेचे ढोंग करोनी
धांगडधिंगा माजवणार्‍या
जात, धर्म अन् आदर्शांचे
झेंडे घेउन वावरणार्‍या
अंदोलन हे निमित्त साधुन
नियमांनाही ठोकरणार्‍या
अडचण त्यांची, तिथे टोलबुथ
बसेस नव्हत्या फुटण्यासाठी
महागडा मी प्रवास केला
नवीन कांही बघण्यासाठी

जिकडे तिकडे पाट्या होत्या
सुजीतदादा, नि वरद पवार
किती प्लॉट्स त्यांचे होते ते!
थकलो वाचुन वारंवार
उत्तरेस तर बड्या घराचा
कुणी जावई दावेदार
डोंगर सारे एकाचे अन्
कैक लव्हासा आवतरणार
जमीन जुमला सारा त्यांचा
स्क्वेअरफुटने विकण्यासाठी
महागडा मी प्रवास केला
नवीन कांही बघण्यासाठी

तेथेही दुष्काळच दिसला
नेतृत्वाची चांदी होती
नेत्यांच्या तोंडाला पाणी
मदतनिधीची संधी होती
राजकारणी सोडुन सार्‍या
धंद्यामध्ये मंदी होती
सुजीतदादा खुदकन हसले
कारण तेथे नव्हती बंदी
दर्‍या कपारी खोल कोरड्या
लघुशंकेने भरण्यासाठी
महागडा मी प्रवास केला
नवीन कांही बघण्यासाठी

अद्भुत यात्रा करावयाची
मनोमनी मी खूप हुरळलो
मंगळ! मंगळ! प्रभात समयी
स्वप्नामध्ये म्हणे बरळलो
मला उठउनी पत्नी करते
सवाल "कोठे कसा हरवलो?"
धरतीवरती पाय टेकले
वास्तवात पटकन गुरफटलो
खडबडून मी उठलो, लोकल
सात तीसची धरण्यासाठी
महागडा मी प्रवास केला
नवीन कांही बघण्यासाठी

@@ virgin land




निशिकांत देशपांडे.मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

एकच पणती तेवत होती

धीर धरोनी वादळासवे
जिद्दीने ती झगडत होती
काळोखाच्या गर्तेमध्ये
एकच पणती तेवत होती

झगमग नाही, मंदमंदसा
प्रकाश देणे तिला आवडे
कष्टांचे, खस्ता खाण्याचे
तिला न होते कधी वावडे
तेल संपले, वात जळाली
स्वयंप्रकाशित भासत होती
काळोखाच्या गर्तेमध्ये
एकच पणती तेवत होती

खांद्यावरती ओझे घेणे
तिने पोसला छंद आगळा
गाभार्‍यातिल दिव्याप्रमाणे
मिणमिणता आनंद वेगळा
चंदन होउन झिजावयाची
तिची आपली पध्दत होती
काळोखाच्या गर्तेमध्ये
एकच पणती तेवत होती

ग्रिष्म असोनी सदा द्यायची
थंड सावली, हिरवळ हिरवळ
प्राजक्ताचे झाड जणू ती
सभोवताली दरवळ दरवळ
फुले वाहता ओंजळीत, ती
गंध जरासा ठेवत होती
काळोखाच्या गर्तेमध्ये
एकच पणती तेवत होती

हात फिरवता, स्पर्श मखमली
पडे चांदणे शीतळ शीतळ
रौद्ररूप जर कधी दावले
जणू काय ती होती कातळ
नर्मदेतल्या गोट्याला ती
कठोरतेने घडवत होती
काळोखाच्या गर्तेमध्ये
एकच पणती तेवत होती

गर्भगृहीची ज्योत अचानक
विझून जाता खिन्न वाटले
घरात माझ्या, देवाच्या पण
अंधाराचे राज्य जाहले
ठेच लागली मला कधी तर
स्वर्गी आई विव्हळत होती
काळोखाच्या गर्तेमध्ये
एकच पणती तेवत होती


निशिकांत देशपांडे. मो.के.९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

गीत लिहूया एकदुज्यावर

ठराव आता पास करूया
कधी तुझ्यावर तर माझ्यावर
शब्द शोधुनी गोजिरवाणे
गीत लिहूया एकदुज्यावर

आठवणींच्या मळ्यात दोघे
जरा फिरूया हात धरोनी
कळ्या, सुगंधी फुले वेचण्या
पहाटेस ओंजळी भरोनी
जीवन गाणे लिहीन मी अन्
हिंदोळव तू सप्तसुरांवर
शब्द शोधुनी गोजिरवाणे
गीत लिहूया एकदुज्यावर

आले गेले प्रसंग बाका
दु:ख हजेरी लावत गेले
हात तुझा हाती असताना
मनास सारे भावत गेले
सुखावायचो घालुन फुंकर
ह्रदयावरच्या खोल चर्‍यांवर
शब्द शोधुनी गोजिरवाणे
गीत लिहूया एकदुज्यावर

व्यवहारिक दृष्टीने आपण
प्रपंच केला वजावटीचा
परस्पारातिल समर्पणाला
होता पैलू सजावटीचा
जीवन फुलले कधीच नव्हते
मान, मरातब, हार, तुर्‍यावर
शब्द शोधुनी गोजिरवाणे
गीत लिहूया एकदुज्यावर

आप्तेष्टांच्या गर्दीमधला
जो तो होता तुटक वागला
ध्यानी आले सत्त्य शेवटी
मीच तुला अन् तूच तू मला
जीवन केले किती स्वयंभू
विसंबल्याविन ग्रह-तार्‍यांवर
शब्द शोधुनी गोजिरवाणे
गीत लिहूया एकदुज्यावर

मैफिलीतले रंग उतरता
एक विरहिणी लिहावयाची
आर्त स्वरांची चाल लाउनी
तन्मयतेने गुणगुणायची
सुरेल शेवट हवा जीवना !
पुढील आहे भिस्त तुझ्यावर
शब्द शोधुनी गोजिरवाणे
गीत लिहूया एकदुज्यावर


निशिकांत देशपांडे.मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

तसेच जपले होते

भळभळणार्‍या आठवणींना
तुझ्या रुजवले होते
तळहातीचा फोड जपावा
तसेच जपले होते

ना बुजणार्‍या जखमांचे का
दाह अचानक सरले?
एक घाव तू दिल्या क्षणाला
दु:ख जुनेरे विरले
वेदनेतही जगण्यासाठी
हास्य फुलवले होते
तळहातीचा फोड जपावा
तसेच जपले होते

क्ष किरणाने घे तू फोटो
माझ्या ह्रदय, मनाचा
तुला न दुसरे दिसेल कोणी
तुझाच वावर साचा
बंद मनाचे दार फक्त मी
तुला उघडले होते
तळहातीचा फोड जपावा
तसेच जपले होते

वसंत गेला दूर जाउदे
मला न कौतुक त्याचे
ग्रिष्म असोनी सदाफुलीने
असते फुलावयाचे
विणून स्वप्ने मनाप्रमाणे
विश्व सजवले होते
तळहातीचा फोड जपावा
तसेच जपले होते

मावळतीला आज एकटा
तरी उदासी नसते
वस्त्र जुने पण आठवणींची
किनार शोभुन दिसते
उगवतीस, मध्यान्ही अगणित
रंग उधळले होते
तळहातीचा फोड जपावा
तसेच जपले होते

प्रवास माझ्या कवितांचाही
तुझ्या भोवती फिरला
परीघ तुझिया अस्तित्वाचा
मला पुरोनी उरला
कुंचल्यातुनी इंद्रधनूचे
रंग उतरले होते
तळहातीचा फोड जपावा
तसेच जपले होते


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र.९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

निरव शांतता कुठे मिळेना

यत्न करोनी गावाकडची नाळ तुटेना
शहरीकरणी निरव शांतता कुठे मिळेना

भल्या पहाटे उठण्यासाठी गजर लावतो
सेकंदाच्या काट्यावरती उठतो, बसतो
जात्यावरची ओवी कानी कधी पडेना
शहरीकरणी निरव शांतता कुठे मिळेना

नकोच शेती, कनिष्ठ असुनी बरी नोकरी
ध्येय दरिद्री, जगावयाला पुरे भाकरी
गावी राहुन शेत कसाया कुणी धजेना
शहरीकरणी निरव शांतता कुठे मिळेना

रानपाखरे, ओढे खळखळ, हिरवी धरती
भागवायला भूक बघावे टीव्हीवरती
कर्टुन शोच्या शिवाय दुसरे मुला रुचेना
शहरीकरणी निरव शांतता कुठे मिळेना

धृव नि त्याच्या अढळपदाची गोष्ट हरवली
मिकिमाउस अन् विनी मनावर कुणी रुजवली
ग्रहण लागले संस्कृतीस का असे कळेना
शहरीकरणी निरव शांतता कुठे मिळेना

असेच लोंढे येत राहिले खेड्यामधुनी
ओस गाव अन् शहरे जातिल तुडुंब भरुनी
मुंग्यांच्या गर्दीत आपुले कुणी दिसेना
शहरीकरणी निरव शांतता कुठे मिळेना

बदलाच्या वादळी बदलणे जरी जरूरी
दु:ख वाटते जुन्या पिढीला, ही मजबूरी
सुंभ आमुचा जरी जळाला, पीळ जळेना
शहरीकरणी निरव शांतता कुठे मिळेना


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र ९८९०७ ९९०२३
EMail--- nishides1944@yahoo.com

एवढे प्रेम का सुकले?

भंगल्या माझ्या मनाची
पांगली चौफेर शकले
रुजायाच्या अधी माझे
एवढे  प्रेम का सुकले?

सुगंधाची जिथे ये जा
तिथे गेलो कधी आपण?
जरी फुलपाखरासम मी
फुलांचे ना कधी दर्शन
कुंडल्या आपुल्या जुळल्या
तरी सौख्यास का मुकले?
रुजायाच्या अधी माझे
एवढे  प्रेम का सुकले?

तुला जर जायचे होते
तसे सांगून जावे ना!
किती प्रस्ताव केले मी
तुला तडजोड भावेना
प्रश्न हा गौण तर होता
कोण कोणापुढे झुकले
रुजायाच्या अधी माझे
एवढे प्रेम का  सुकले?

मनाच्या हिरवळीचा का
असा इतिहास पुसलेला?
नि पाचोळा विरानीचा
मना व्यापून उरलेला
दु:ख नगदीत घेण्याला
सुखांना स्वस्त मी विकले
रुजायाच्या अधी माझे
एवढे प्रेम का  सुकले?

वाकता कबरीवरी तो
सोबती ती बया असते
कोण म्हणते कि पुरल्यावर
जाळणेही शक्य नसते
वेदनांचे दाह विरही
भार मी पेलुनी थकले
रुजायाच्या अधी माझे
एवढे प्रेम का  सुकले?

कशी ही लक्तरे झाली?
जिवाची, जीवनाचीही
नसे कांही बघायाला
जरा मागे न पुढतीही
अधांतर वर्तमानी मी
जगाया प्रेतवत शिकले
रुजायाच्या अधी माझे
एवढे प्रेम का  सुकले?


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

आयुष्याची सरते मरगळ

खाचा खळग्यांच्या वाटेवर
कशी अचानक हिरवळ हिरवळ?
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

वसंत, श्रावण, कळ्या, फुलांचे
दिवस केवढे धुंद फुंद ते !
असून संगत चार दिसाची
उधळलेस तू किती गंध ते
सर्व पाकळ्यांच्या गालावर
अनुभवली हास्याची खळखळ
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

असा गुंततो भूतकाळच्या
जाळ्यामध्ये, तगमग भारी
वर्तमान रुचतो न मनाला
जरी भोवती झगमग सारी
आठवणीचा एक कवडसा
निशिगंधाचा पसरे दरवळ
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

तू नसल्याने जीवनात या
किती अजबसे घडू लागले!
रोजच सखये स्वप्नांनाही
स्वप्न तुझे का पडू लागले?
दिलास तू अंधार, शुक्रिया
लपवायाला माझी घळघळ
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

वळून मागे बघावयाचे
प्राक्तनात लिहिले असताना
भविष्यातली नको काळजी
जिवास, गतकाळी जगताना
विरहाच्या जखमांना आता
वहावयाचे आहे भळभळ
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ

भीक मला दे एकच देवा
कधी तिच्यावर वेळ न येवो
पसरायाची पदर मागण्या
स्वयंभू तिचे जीवन होवो
नवी पालवी तिला मिळावी
म्हणून मजला हवी पानगळ
तुझ्या चाहुलीनेही माझ्या
आयुष्याची सरते मरगळ


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com