ज्या क्षणाला ठरवले

रुक्षसे आयुष्य माझे
त्या क्षणाला बहरले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

चौकटी, सीमा कुणी त्या
आखल्या पाळावया?
तोडता त्या, का स्त्रियांना
लागले दंडावया?
भाग्यरेषा मी लिहाया
लागता जग खवळले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

द्यायची दानात कन्या
संस्कृती जेथे जुनी
हा विषय नव्हताच केंव्हा
काय कन्येच्या मनी
छेडला एल्गार मी अन्
लोक सारे बिथरले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

शिवधनुष्या पेलणारे
सूर्यवंशी रघुपती
हेच करता अन्य, तोही
जाहला असता पती
मूक होते जानकीला
वाल्मिकीने बनवले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

वाट पुढती खूप आहे
ध्येय क्षितिजाच्या पुढे
युध्द हे आहे पिढ्यांचे
यादवी चोहीकडे
काळजी का या क्षणाला?
गवसले की हरवले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

मुक्त मी होणार आहे
बंध सारे तोडुनी
सज्ज मी घ्याया भरारी
पंख माझे उघडुनी
वाटते वाटो जगाला
बेबंद झाले बहकले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

तुला भेटण्यासाठी

आठवणींच्या धुक्यात रमलो
"आज" विसरण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

जणू उमलती फूल पाकळी
तसा चेहरा ताजा
तुला एकदा फक्त पाहिले
मी ना उरलो माझा
अशीच केंव्हा पुन्हा भेट ना!
वेड लावण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

आसपास तू नसून सुध्दा
चाहुल का जाणवते?
भास आहे हे कळल्यावरती
मन वेडे बावरते
कपारीस का निवडलेस तू?
मनात लपण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

चोरीला मन गेलेले पण
धडधड आहे बाकी
प्याले रिचवुन होश उडवण्या
असावीस तू साकी
आयुष्याच्या मैफिलीत ये
रंग उधळण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

एकमेव अन् चिरंजीव जे
स्वप्न मिळाले मजला
जोजावत मी त्या स्वप्नाला
लिहितो कविता, गझला
शब्द वेचतो, रचनांमधुनी
तुला गुंफण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

वेड लागले, वहावलो मी
अशीच माझी ख्याती
ध्यास लागणे, हरवुन जाणे
प्रेमजगीची नीती
प्रेमाविन  का जगावयाचे?
शतदा मरण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

बरा चालला होता

देवदयेने बधीरतेचा
शाप लाभला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

कोण जीवनी आले गेले
दु:ख मला ना त्याचे
एकच होती आस मनाला
चालत रहावयाचे
कधी कारवा, कधी एकटा
सराव झाला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

नवपानांना नवकिरणांची
सुरेख आभा असते
पर्णहीन वठल्या वृक्षांची
अपुली शोभा असते
क्षण आले ते जगावयाचा
चंग बांधला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

एक समस्या, दुसरी, तिसरी
लांब साखळी असते
यक्ष प्रश्न बनल्या विरहाची
गोष्ट वेगळी असते
शोधशोधल्या उत्तरातही
प्रश्न गवसला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

चार दिसांची संगत आता
काच गळ्याचा ठरली
भुताटकी मग आठवणींची
आसपास वावरली
आत उसासे, आनंदाचा
लेप लावला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

पूर्वेकडुनी पश्चिमेकडे
प्रवास सरकत आहे
विरह भावनेला ठसठसत्या
अजून बरकत आहे
वळणावळणावर जगण्याचा
शाप भोवला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

व्यक्त व्हावया झरते कविता

ओठ न देती साथ परंतू
व्यक्त व्हावया झरते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

मनोभावना तरारलेली
वसंतातल्या हिरवाईची
असो कहाणी भळभळणार्‍या
उदासवाण्या पानगळीची
कुजबुजायला गूज मनीचे
क्षणात एका, स्मरते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

प्रशांत समयी उत्तररात्री
रेशिम नाती विणली गेली
ती अन् त्याने मनोभावना
ओठांवरती अंकित केली
चांदणरात्री मोहरणारी
प्राजक्ताने सजते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

ओंगळवाण्या समाजातले
बलात्कार, स्त्रीभ्रुण हत्त्येचे
चित्र पाहता, अनाथाश्रमी
जगणार्‍या निष्पाप जिवांचे
खदखदणार्‍या आक्रोशाची
धगधगणारी बनते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

एकोळी, दोनोळी, हायकू.
मिनिस्कर्टचे प्रकार आले
अर्थपूर्ण, लयबध्द काव्य पण
रसिकांनी का पसंद केले?
चारोळ्यांच्या त्सुनामीतही
हिमालयासम टिकते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

कविता म्हणजे समाजातल्या
परिस्थितीचे बिंब असावे
पुरे जाहले चंद्र, चांदण्या
फक्त कल्पना विश्व नसावे
प्रश्नांशी निगडित असणारी
तळमळणारी असते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता


निशिकांत देशपांडे.मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail---nishides1944@yahoo.com

दोन वास्तविक एक काल्पनिक

दोन वास्तविक एक काल्पनिक
रेषांनी का त्रिकोण होतो ?
संशय वेलींच्या विळख्यांनी
श्वास जीवनाचा गुदमरतो

उजाड ज्याचे विश्व नेहमी
सभोवताली ज्याच्या कातळ
सुप्त जागते मनात आशा
शोधायाची थोडी हिरवळ
या शोधाची झिंग एवढी!
लडखडतानाही धुमारतो
संशय वेलींच्या विळख्यांनी
श्वास जीवनाचा गुदमरतो

प्रतारणा केलेली नाही
पदोपदी का सिध्द करावे ?
पछाडल्या संशय भूताचे
पाश गळ्याने किती सहावे ?
व्यक्त कराया भाव मनीचे
माझ्या कानी मी कुजबुजतो
संशय वेलींच्या विळख्यांनी
श्वास जीवनाचा गुदमरतो

संशय तिमिरासमोर इतके
प्रेम असे का फिके पडावे?
अजरामर प्रेमाला घरघर
जरी लागली, आत रडावे
यत्न करोनी ताल पकडता
हाय प्राक्तना! सूर हरवतो
संशय वेलींच्या विळख्यांनी
श्वास जीवनाचा गुदमरतो

देवळात मी डोळे मिटुनी
काय असे मागितले होते?
माफक आशा, खुशीखुशीने
जगू, तिला सांगितले होते
होतो कोठे? कुठे पोंचलो?
हाच प्रश्न मी मलाच पुसतो
संशय वेलींच्या विळख्यांनी
श्वास जीवनाचा गुदमरतो

चक्रव्युहाच्या आत जीवाची
चालू आहे तडफड आता
श्वास लागले मंद व्हावया
शेवटची ही पडझड आता
मरावयाच्या अधीच आत्म्या!
आत्मपिंड मी तुला भरवतो
संशय वेलींच्या विळख्यांनी
श्वास जीवनाचा गुदमरतो


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail---nishides1944@yahoo.com

माळ गुंफली

तू दिलीस त्या लेखणीतुनी कविता झरली
तुझ्या भोवती शब्दफुलांची माळ गुंफली

दुष्काळी हृदयात ओलसर कपार झाली
मऊ मुलायम मोरपिसासम  दुपार झाली
सहवासाने सखे स्पंदने किती वाढली!
तुझ्या भोवती शब्दफुलांची माळ गुंफली

जाहलीस तू सकाळ माझी, सांज प्रहरही
उरली नाही मलाच माझी जरा खबरही
भरकटणार्‍या मनास माझ्या चैन लाभली
तुझ्या भोवती शब्दफुलांची माळ गुंफली

तुझ्या सोबती बघेन आता वसंत मीही
मळभ संपले स्वच्छ जाहल्या दहा दिशाही
क्षितिजावरती नांदायाची आस उमलली
तुझ्या भोवती शब्दफुलांची माळ गुंफली

एक फुलांच्या गजर्‍याची तर उणीव होती!
तीच वाटली चूक केवढी भरीव होती!
त्राग्यामधुनी लोभसवाणी सखी भेटली
तुझ्या भोवती शब्दफुलांची माळ गुंफली

भेट जाहली जरी उशीरा खंत न त्याची
कसर मागची भरून आहे काढायाची
आयुष्याची पहाट नवखी सुरू जाहली
तुझ्या भोवती शब्दफुलांची माळ गुंफली

तुझ्याचसाठी अक्षर अक्षर कवितेमधले
माझ्यावरती जरा लिहावे जसे ठरवले
हाय प्राक्तना! कशी नेमकी शाई सरली?
तुझ्या भोवती शब्दफुलांची माळ गुंफली


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

मंद लागला हसावयाला

आठवणींची झुळूक येता
ह्ळू लागला उमलायाला
वळचणीतला जुना चेहरा
मंद लागला हसावयाला

वर्तमान तर नगण्य आहे
भूतकाळ मिणमिणते झुंबर
लुकलुकते आयुष्य जरासे
काळेकुट्ट जरी का अंबर
धूळ झटकुनी, इतिहासाचे
पान लागलो चाळायाला
वळचणीतला जुना चेहरा
मंद लागला हसावयाला

अंगणातल्या जुन्यापुराण्या
झाडांच्या पानांची सळसळ
जाते घेउन मागे मागे
दिसू लागतो हृदयाचा तळ
कपारीत ज्या राहिलीस तू
पुन्हा लागली स्त्रवावयाला
वळचणीतला जुना चेहरा
मंद लागला हसावयाला

क्षणेक चमकुन वीज दिसावी
आली गेली तशी आठवण
गालावरच्या सुरकुत्यावरी
ओघळलेली भाव साठवण
तुझी चिरंजिव जखम केवढी!
पुन्हा लागली वहावयाला
वळचणीतला जुना चेहरा
मंद लागला हसावयाला

चिमटीमधुनी निसटुन जातो
"आज" कधी हे समजत नाही
"उद्या" अनिश्चित, "काल"च देतो
अमुल्य क्षण जगल्याची ग्वाही
जमले नाही म्हणून तुझिया
आठवणींना विसरायाला
वळचणीतला जुना चेहरा
मंद लागला हसावयाला

खडतर रस्ता, खाचा, खळगे
पडतो, उठतो अन् सावरतो
परावलंबी कधीच नव्हतो
आत्मबलाने मी वावरतो
मीच खोदली कबर आपुली
मृत्त्यू नंतर पुरावयाला
वळचणीतला जुना चेहरा
मंद लागला हसावयाला


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com