आज माझ्या वेदनेला

तृप्त मी खाऊन कोंडा
अन् जरी धोंडा निजेला
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

मृगजळावरती सुखाच्या
ना कधीही भाळलो मी
वेदनेची साथ शाश्वत
हात धरला नांदलो मी
वेदनेच्या सावलीची
जाण होती जाणिवेला
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

उच्चभ्रू वस्तीत आम्ही
कैद केले का सुखाला?
या जगाने जाणले ना
मुक्त त्याच्या वावराला
रोपटे कुंडीत लाउन
का कधी मिळतो तजेला?
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

नांदती मोठ्या घरी का
माणसे छोट्या मनांची?
संस्कृती केंव्हा रुजावी
मानवी संवेदनांची?
कोण मोठे? दावण्याच्या
पेटला जो तो इरेला
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

झोपड्यांच्या चार रांगा
विश्व माझे आगळे हे
सर्व माझे मी तयांचा
सूत्र इथले वेगळे हे
दु:ख वाटुन घ्यावयाचा
छंद आहे पोसलेला
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला

लेक निघता सासराला
आसवे आलीच होती
माय बापाची जशी ती
लेक वस्तीचीच होती
एकही घालू न शकला
बांध अपुल्या भावनेला
कोंदले भाळावरी मी
आज माझ्या वेदनेला


निशिकांत देशपांडे मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--nishides1944@yahoo.com

ओझे झाले जीवन आता

ओझे झाले जीवन आता
अवघड बनले एकल जगणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

वळणा वळणावर जगताना
आठवणीचे बीज पेरले
रेतीवरती नाव कधी तर
ह्रदयाचेही चित्र कोरले
सुवर्णक्षण जे कधी भावले
भोगतोय त्यांचे भळभळणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

हात तुझा सुटल्याच क्षणाला
उजेड सारा हरवुन गेला
खाचा, खळगे, सदैव ठेचा
दु:ख पोंचले ऊंच शिगेला
आठवणींनो जरा थांबवा
अंधाराचे रंग उधळणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

शुष्क वृक्ष अन् विरान घरटे
नसे राबता इथे कुणाचा
उदास गाणे, उदास ताना
उत्सव सरला गोड सुरांचा
क्षितिज असे का काजळलेले?
विसरुन गेले रोज उजळणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

आठवणींचा अंत जाहला
अग्नी देता चितेस माझ्या
निरव शांतता, कुणी न उरले
मला द्यावया जखमा ताज्या
सर्व निखारे थंड जाहले
अता संपली खदखद, जळणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे

एकेकाळी चाहुल येता
तुझी, होतसे अधीर वेडा
करार माझ्याशी मी केला
बनावयाचा बधीर थोडा
स्थितप्रज्ञ जाहलो नि केले
बंद मला मी आता छळणे
तू नसताना कशी सखे मी
पार करावी हजार वळणे


निशिकांत देशपांडे मो. क्र९८९०७ ९९०२३
E Mail-- nishides1944@yahoo.com

नवरात्राचा उपास आहे

उपासमारी घरात माझ्या
झूठ सांगतो जगास आहे
"घटस्थापना कालच झाली
नवरात्राचा उपास आहे"

परंपरेच्या नावाखाली
रोज जोगवा मागत असतो
भूक भागते, प्रसन्न झाली
देवी मजवर सांगत असतो
रोजरोज पुरणाची पोळी
खातो लाउन तुपास आहे
"घटस्थापना कालच झाली
नवरात्राचा उपास आहे"

देवाचे भक्तांशी नाते
आज केवढे विभिन्न झाले !
देवी नाही ! देवीवरती
धनाढ्य दिसती प्रसन्न झाले
हुंडीच्या काळ्या पैशाने
क्षेत्रोक्षेत्री विकास आहे
"घटस्थापना कालच झाली
नवरात्राचा उपास आहे"

कधी मंदिरी घालत होते
"गोंधळ" सगळीकडे माजला
राजकारणी महिषासुरही
संबळ पिटतो खूप मातला
त्रिशूळ घेउन तुलाच माते
निघावयाचे वधास आहे
"घटस्थापना कालच झाली
नवरात्राचा उपास आहे"

उत्सव सरला, सुगी संपली
स्वार्थी याचक उडून गेले
जगदंबाही स्तंभित झाली
कितीक कोल्हे लवून गेले
सुगी नसूनी जो येतो तो
अंबा म्हणते झकास आहे
"घटस्थापना कालच झाली
नवरात्राचा उपास आहे"

याचक नाही भक्त तुझा मी
मागायाचे मला वावडे
लीन असावे तुझिया चरणी
ध्यास मनाला हाच आवडे
तुझ्या मंदिरी पायरीवरी
सदैव माझा निवास आहे
"घटस्थापना कालच झाली
नवरात्राचा उपास आहे"


निशिकांत देशपांडे मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--nishides1944@yahoo.com

भाग्य उ़जळले

धूळ झटकुनी साफ सफाई
स्नान घातले भाग्य उजळले
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले

आज संसदेमधे तुला रे
लबाड कोल्हे फुले वाहतिल
"वैष्णव जन" भजनाला गाउन
फोटोसाठी सूत काततिल
तत्त्व शोभते तुझे पुस्तकी
म्हणती पाळुन काय गवसले?
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले

गांधी बाबा जुन्या तुझ्या रे
चष्म्याचा बघ लिलाव झाला
रक्ताने भिजल्या गवताला
भाव करोडो खरेच आला
तत्त्व तुझे बिनभाव घ्यावया
कुणी गिर्हाइक मला न दिसले
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले

पंचा नेसुन जन्म काढला
कौतुक होते तुझे केवढे !
करदोडाही नसे कटीला
नागवले जनतेस एवढे
शासन, नेते दोन्ही अपुले
दूषण कोणा द्यावे कसले?
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले

वस्त्र विदेशी किती जाळली
तुझा स्वदेशी ऐकुन नारा
परदेशी पुंजीत अचानक
दिसू लागला अता उबारा
तूच सांग दैवास आमुच्या
काळे इतके कुणी फासले?
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले

झोपाया बाळास लागते
सुरेल आईची अंगाई
आर्थिक प्रगती होण्यासाठी
म्हणे जरूरी ही महागाई
जरी सारथी अर्थतज्ञ पण
चाक रथाचे आहे फसले
ऑक्टोबरच्या दुसर्‍या दिवशी
गांधी पुतळे मिष्किल हसले


निशिकांत देशपांडे मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail-- nishides1944@yahoo.com

पुन्हा गणपती नाचत आले

दूर जाहले आकाशीचे
मळभ, जीवनी उजेड झाला
भक्तजनांना दर्शन देण्या
पुन्हा गणपती नाचत आला

तू आल्यावर, जाण्याआधी
सुवर्ण असतो काळ आमुचा
भक्तिरसाची झिंग अशी की
हरवुन जातो ताळ आमुचा
तूच दयाळू अन् कनवाळू
तुझी सावली सकळ जगाला
भक्तजनांना दर्शन देण्या
पुन्हा गणपती नाचत आला

उच्च रवातिल फिल्मी गांणी
चोविस घंटे कसे ऐकशी?
कमाल आहे तुझी गणेशा
संयम आम्हा किती दावसी?
वेळ आली रे कान पिळूनी
समजावावे स्पष्ट जगाला
भक्तजनांना दर्शन देण्या
पुन्हा गणपती नाचत आला

वाचतोस का नाही श्री तू?
पाढा अमुच्या दुष्कृत्त्यांचा
देवा समोर स्वर्गी जाउन
विजय येथला दुष्कृत्त्यांचा
तिसरा डोळा सांग उघडण्या
जरा तुझ्या क्रोधी बाबाला
भक्तजनांना दर्शन देण्या
पुन्हा गणपती नाचत आला

पुण्य जाहले लज्जित येथे
पाप वावरे उजळपणाने
धर्म पराजित होउन त्याचे
स्खलन होतसे कणाकणाने
जन्म घ्यायची वेळ आली हे
स्मरण जरा दे श्रीकृष्णाला
भक्तजनांना दर्शन देण्या
पुन्हा गणपती नाचत आला


निशिकांत देशपांडे मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail-- nishides1944@yahoo.com

तीन चारोळ्या

१)
तू करविता श्रीगणेशा पण तरीही का असे?
वागती बेताल सारे की जणू जडले पिसे
तू दिली विद्या आम्हाला वाचण्या लिहिण्यास पण
राज्यकर्त्यांना दिली बुद्धी, भरायाला खिसे
२)
तूच खा गणराय मोदक अन् चढू दे बाळसे
गोड देवा खात नाही हल्ली कुणीही फारसे
राज्यकर्त्यांनी बदलले अन्न त्यांचे एवढे
पचविले लाखो टनांनी खाणीत लिलया कोळसे
३)
का हवी शुभवेळ सांगा गणपतीच्या पूजना?
भाव भक्तीने करावी रोज त्याची अर्चना
विघ्नहर्त्याच्या कृपेने दूर पळती संकटे
सौख्य लाभे जीवनी अन् पूर्ण होते कामना

निशिकांत देशपांडे मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail-- nishides1944@yahoo.com

हीच माझी वाट होती

तीच वस्ती, ती गुरे अन् तेच मंदिर
पण दुतर्फा काल झाडी दाट होती
बालपण फुलले जिथे ती, आठवांनी
लगडलेली हीच माझी वाट होती

सोडुनी आयुष्य ते खेड्यातले मी
आज का शहरात आलो? चूक झाली
हातसडीचा भात, घरचे तूप गेले
बर्गर, पिझा, थाळीच आता भूक झाली
नांदणे एकत्र मायेने, सुखाने
स्नेहबंधाचीच विरली लाट होती
बालपण फुलले जिथे ती, आठवांनी
लगडलेली हीच माझी वाट होती

दूर मथुरा पण तरी गावात माझ्या
प्रतिवर्ष जन्मे यादवांचा सावळा
किर्तनी, भजनात सारे दंग होती
जन्माष्टमीचा खास होता सोहळा
सूंठसाखर वाटण्याची मंदिराने
कैक वर्षे पाळली वहिवाट होती
बालपण फुलले जिथे ती, आठवांनी
लगडलेली हीच माझी वाट होती

अंगणी झाडे फुलांची, कैक वेली,
मोकळी झुळझुळ हवा, पक्षी थव्याने,
दावणीला बांधलेली गाय कपिला
जीव गुदमरतो किती त्या आठवाने !
टोचते मज फोम गादी, मी भुईवर
आर्ततेने टेकली हो पाठ होती
बालपण फुलले जिथे ती, आठवांनी
लगडलेली हीच माझी वाट होती

पाहण्या जाऊन मी पडक्या घराला
वेळ, पैसा का करावा खर्च आता
अंगणाचे घर कसे असते बघाया
संगणक उघडून करतो सर्च आता
बेडरुम नव्हते घराला, ओसरीवर
घोंगडे टाकून दिसली खाट होती
बालपण फुलले जिथे ती, आठवांनी
लगडलेली हीच माझी वाट होती


निशिकांत देशपांडे  मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail-- nishides1944@yahoo.com