Saturday, October 17, 2020

हीच कहाणी घरोघरी

 जगून झाले जीवन आता

करीत बसतो हरी हरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी


धरून ठेका तालावरती

नाच नाचलो, नाचविले

टप्पा, ठुमरी गात तराने

आयुष्याला जोजविले

गळ्यात उरली फक्त वेदना

मैफिल आता एकसुरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी


आठवणींचे पाश गळ्याचे

जरा सैलसर करून घ्या

नको नको ते विसरायाला

यत्न करोनी शिकून घ्या

कृतज्ञ सार्‍या अपुल्यांचा पण

भार नसावा कुणावरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी


कशी वागते पिढी आजची?

तुमचा हस्तक्षेप नको

निर्णय घेण्या सक्षम सारे

ज्येष्ठांचा अक्षेप नको

हवा उद्याचा सल्ला त्यांना

नको कालचा खरोखरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी


सुखदु:खाला कुणी पाहिले?

जरी नांदते तुम्हासवे

नसलेल्यांना आहे म्हणुनी

बघावेत का उगा थवे?

मीच मला समजावत असतो

अहोरात्र हे परोपरी

सुरकुतलेल्या नैराश्याची

हीच कहाणी घरोघरी



निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३


Monday, October 5, 2020

सूर लाउनी गुणगुणतो मी

 सूर लाउनी गुणगुणतो मी--( माझ्या ७६ व्या वाढदिवसा निमित्त लिहिलेली कविता )


केशर लाली क्षितिजावरची

सांज सकाळी अनुभवतो मी

गीत जीवना तुझेच ओठी

सूर लाउनी गणगुणतो मी


हजार असुनी एक त्यातली

मीच निवडली वाट चालण्या

यश माझे अपयशही माझे

नको कुणीही दूषण देण्या

खाचा, खळगे नसे काळजी 

पडतो, उठतो, सावरतो मी

गीत जीवना तुझेच ओठी

सूर लाउनी गणगुणतो मी


जे जे आम्हा हवे हवेसे

दिले मुक्त हस्ते देवाने

नसे शिकायत मनात कुठली

जगून झाले आनंदाने

रंगबिरंगी उत्सवास या

इंद्रधनूने चितारतो मी

गीत जीवना तुझेच ओठी

सूर लाउनी गणगुणतो मी


आयुष्याच्या मैफिलीत ती

ज्योत होउनी तेवत असते

सखी सोबती, बघता बघता

जगावयाचे सूत्र गवसते

तिचा राबता गझलेमध्ये

अन् मक्त्यातच** आढळतो मी

गीत जीवना तुझेच ओठी

सूर लाउनी गणगुणतो मी


सार्थ जीवनी खंत कशाची?

जरी लांबल्या सांज सावल्या

गर्वगीत कोलंबसचे का

लिहावयाला ओळी सुचल्या?

भाव दाटले असे अनामिक

कलमेमधुनी निर्झरतो मी

गीत जीवना तुझेच ओठी

सूर लाउनी गणगुणतो मी


वाढदिवस हे पर्व असावे

क्षमा याचना करावयाचे

आदरपूर्वक स्मरण करावे

गणगोतांचे अन् मित्रांचे

अपूर्ण असुनी पूर्णत्वाच्या

रस्त्यावरती वावरतो मी

गीत जीवना तुझेच ओठी

सूर लाउनी गणगुणतो मी


** मक्ता म्हणजे गझलेतील शेवटचा शेर ज्यामधे शायराचे नाव गुंफलेले असते.


निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३




Wednesday, September 30, 2020

मला छेडले कोणी

 

शांत मनाच्या डोही येउन

खडे टाकले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?


छंद पोसला डायरीतली

पाने चाळायाचा

प्रयत्न केला वर्तमान मी

खडतर विसरायाचा

गतकालीच्या स्वप्नी रमता

मला उठवले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?


ओठांवरती शब्द न आले

पण नजरेची भाषा

कळेल केंव्हा तुला मनी ही

होती वेडी आशा

विसरायाचे एकदुज्याला

वचन मोडले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?


पर्णफुटीची आस सोबती

ग्रिष्म घेउनी आला

तुझ्या संगती बनेल जीवन

धुंदधुंदसा प्याला

या स्वप्नाला सांग प्राक्तना

तडे पाडले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?


ठसठसणारी विरह भावना

सांगायाची होती

आर्त भैरवीने मज मैफिल

संपवायची होती

असे अचानक सुरात माझ्या

सूर मिळवले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?



निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

Friday, September 11, 2020

ठराव आता पास करू या


(परवाच आपल्या समूहवर श्री सतीश भोसले यांनी स्वरचित चार ओळी पोस्ट केल्या होत्या. आपल्या गुरुजींनी "ठराव आता पास करू या"या ओळीवर सर्वांनी एक एक कडवे लिहावे अशी इच्छा व्यक्त केली होती. ही टॅग वापरून मी केलेली कविता पेश करतोय. गोड मानून घ्या. कवितेत जरी कांही सदस्यांच्या नावाचा उल्लेख असला तरीही माझा इशारा सर्वच गुणी सदस्यांकडे आहे. सतीश, आभार आपले या ओळीसाठी.)

लाख असूदे ग्रिष्म भोवती
ओला श्रावण मनी भरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

अल्लड अवखळ अन् मनमौजी
समूह आहे कलंदरांचा
सर्वांना आपुला वाटतो
वास्तवात हा गुणे सरांचा
आनंदाच्या नगरीसाठी
होऊ सारे वाटसरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

ताल सुरांची उधळण करण्या
अनुराधा अन् सुषमा ताई
रियाज करुनी गाणे गाण्या
नवीन आल्या जयश्री बाई
ऐकत गायन, आपण सारे
पायावरती ताल धरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

साहेबरावांच्या कवितांतुन
सदैव दिसते ग्रामिण हिरवळ
फुलात असतो त्या पेक्षाही
धुंदधुंदसा येतो दरवळ
मोहरलेले गळे, लेखण्या
कुरणामध्ये मुक्त चरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

भींत बांधताना दगडांची
दोन चिर्‍यांच्या मधली पाचर
समुहावरती असाच असतो
अधुनी मधुनी माझा वावर
श्रेष्ठासंगे ज्येष्ठाचेही
चित्र काढण्या रंग भरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या



निशिकांत देशपांडे. पुणे.
मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

Monday, August 31, 2020

ग्रिष्मालाही फुटू लागले

ग्रिष्मालाही फुटू लागले
कसे अचानक नवे धुमारे!
मनी नांदतो श्रावण पण का
ओठावरती नको नको रे?

स्पर्श मुलायम मोरपिसांचा
मनास वाटे हवाहवासा
शहारले अन् मोहरले मी
कशी? न होई आज खुलासा

अधीर असुनी अगम्य भिती
मनी प्रश्न हा कसे लपावे?
भाव मनीचे आत दाबुनी
जगणार्‍याने कसे जगावे?

आणतोस तू वसंतास का
वसंत घेउन तुला येतसे?
कोडे हे सोडवण्यासाठी
मना लागते वेड अन् पिसे

डोळ्यांनाही अता वाटते
स्वप्न तुझे नेहमी पडावे
हातामध्ये हात घेउनी
क्षितिजाच्याही पुढे उडावे

प्रिया कुणाची झाल्यावरती
गोड अनुभुती उरात असते
भावनीक गुंत्यात कळेना
कोण कुणासाठी का झुरते?


निशिकांत देशपांडे. पुणे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

Sunday, May 24, 2020

नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

वागत आलो कसे तेच ते
पिढी दर पिढी आठवल्यावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

जरी आज ती बरोबरीने
जिम्मेदार्‍या पाळत असते
नेव्ही, सेना अंतराळही
वावरताना ती आढळते
तरी "पराया धन " हे लेबल
तिच्या चिकटते का माथ्यावर?
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

स्पर्धात्मक या जमान्यामधे
जिद्द वाढवायाची असते
आटपाट नगराच्या गोष्टी
नांदी संस्काराची नसते
वेळच नसतो विसावयाला
कुणास कुठल्याही थांब्यावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

जोश यावया लढण्यासाठी
शंख कुणी अन् का फुंकावा?
जिंकायाचा मार्ग आपुला
युध्द तुझे अन् तू ठरवावा
आनंदोत्सव करू साजरा
विजय जीवनी नोंदवल्यावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

जुने जाहले विचार आता
पोट भराया जगावयाचे
ध्येय असावे उंच एवढे
पुढे सर्वदा चालायाचे
केशवसूता तुझी तुतारी
फुंकायाची ओढ अनावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

विचार आता एकच आहे
पुढे पुढे अन् पुढे जायचे
नवे पान इतिहासामध्ये
धवल यशाचे लिहावयाचे
छोट्या मोठ्या नको टेकड्या
पाउल टाकू हिमालयावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

Saturday, April 18, 2020

हवे तसे ना रंग मिळाले

परस्परविरोधी रंगांनी
सुखदु:खाच्या बरबटलेला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

बाळपण किती रम्य निरागस!
प्रेमाचा वर्षाव होतसे
केंद्रस्थानी मीच मी सदा
कुटुंब मजभोवती फिरतसे
दिवस उडाले भुर्र्कन कसे?
किती विचारू इतिहासाला?
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

तारुण्याच्या उंबरठ्यावर
पुलकित होतो उन्मादाने
अधीरता केवढी मनी ती!
स्वप्न उद्याचे रंगवल्याने
रंग गुलाबी जिकडे तिकडे
मला लागले दिसावयाला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

आयुष्याच्या शिखरावरती
तारुण्याला खूप भोगले
रेंगाळाया जरी विनवले
नियतीने नाहीच मानले
सुरकुतलेला प्रवास पुढचा
भकास होता जगावयाला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

तरुणाई अन् बाल्यावस्था
येते आणिक निघून जाते
वृध्दावस्था कायमस्वरुपी
मुक्कामी आलेली असते
गुदमर घुसमट सोडुन जाती
श्वास लागता थांबायाला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

दिला कुंचला माझ्या हाती
तुझे चित्र काढण्या आयुष्या
रंग सर्व पण तुझियापाशी
बनवलेस बाहुले मनुष्या
जसे पाहिजे जगू न शकलो
लाथ मारतो आयुष्याला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३