Sunday, July 3, 2016

ये तशी तू


लाजरी बुजरी नको राहू अशी तू
सागराची लाट येते, ये तशी तू

पालवी फुटणे मनी का गैर असते?
अंतरीची तार जुळता मन बहरते
व्यक्त होण्या एवढी का लाजशी तू?
सागराची लाट येते, ये तशी तू

ना तुझा, हा दोष आहे श्रावणाचा
हा ऋतू असतो सख्याच्या आठवांचा
स्पंदनाना एवढे का लपवसी तू?
सागराची लाट येते, ये तशी तू

"काय म्हणतिल लोक"हा तर रोग आहे
रोग कसला?जीवनी हा भोग आहे
तोड बेड्या, हो जराशी धाडसी तू
सागराची लाट येते, ये तशी तू

माळ तू केसात झिलमिल तारकांना
चेहर्‍यावर गोंद तू मनभावनांना
व्यक्त हो ओठातुनी, राधा जशी तू
सागराची लाट येते, ये तशी तू

एकट्याने आज मैफिल मी सजवली
पण शमा का पेटण्या आधीच विझली?
शोधती गझला तुला, बावनकशी तू
सागराची लाट येते, ये तशी तू

वेळ आली भैरवी छेडावयाची
झडकरी ये ही घडी भेटावयाची
का स्वतःच्या सोबतीने नांदशी तू?
सागराची लाट येते, ये तशी तू


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३



Saturday, July 2, 2016

बाबांचे बोलणे पहाडी


अनेक वेळा धाकधपटशा
क्वचित प्रसंगी लाडीगोडी
माय दुधाची मऊ साय अन्
बाबांचे बोलणे पहाडी

शिस्तप्रिय अन् करडा चेहरा
असेच बाबा आठवातले
त्यांच्या विषयी मनात भीती
कधी न कळले वास्तवातले
भावंडाना पदराखाली
माय घेउनी लपवी खोडी
माय दुधाची मऊ साय अन्
बाबांचे बोलणे पहाडी

कुटुंबाचिया संकट समयी
उभे राहिले बनून कातळ
बाबामध्ये ताकत होती
झेलायाची प्रचंड वादळ
क्षुब्ध सागरी वल्हवायचे
संसाराची लिलया होडी
माय दुधाची मऊ साय अन्
बाबांचे बोलणे पहाडी

सासरास मी जशी निघाले
माय ढसढसा होती रडली
पण बाबांची अविचल सूरत
विचित्र होती मला वाटली
बुरूज एकांती ढासळला
कळता सुटली सारी कोडी
माय दुधाची मऊ साय अन्
बाबांचे बोलणे पहाडी

श्राद्धादिवशी रात्री बाबा
मला भेटण्या होता आला
मायेने माझ्या पाठीवर
हात फिरवुनी मला म्हणाला
"मायाळू बाबाच्या पायी
कठोर कर्तव्याची बेडी"
माय दुधाची मऊ साय अन्
बाबांचे बोलणे पहाडी

नशीब माझे, मला मिळाला
आईचा भरपूर उबारा
मी घडायला पूरक ठरला
बाबांचा केवढा दरारा!
जन्मोजन्मी हीच मिळावी
मातपित्याची देवा जोडी
माय दुधाची मऊ साय अन्
बाबांचे बोलणे पहाडी


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३






Wednesday, June 29, 2016

मनात दडली होती


हातामध्ये हात घेउनी
उडान भरली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

रंगरूप ना आयुष्याला
जगणे, जगणे नव्हते
परीघ सोडुन अंधाराचा
कुठे नांदणे नव्हते
तू आल्यावर पहाट पहिली
सखे उगवली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

श्वास अधूरे, आस अधूरी
धूसर धूसर सारे
मळभ धुक्याचे चित्र दावते
अर्धे, दुरावणारे
तुझ्या सोबती पूर्णत्वाने
प्रीत बहरली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

ग्रिष्म संपता संपत नव्हता
वसंत होता रुसला
पानगळीचा पत्ता माझा
धीर मनीचा खचला
तुझ्या संगती चैत्रपालावी
नवाळ फुटली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

विस्कटलेल्या आयुष्याची
घातलीस तू घडी
भणंगास या सूट दिली पण
फक्त हवी तेवढी
दोघांनीही सुखदु:खाशी
पैज जिंकली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती

मनात माझ्या भीती होती
तेच नेमके घडले
पिंड ठेवता तुझा, कावळे
मागे होते सरले
पुढील जन्मी भेटू म्हणता
झडप मारली होती
पंख मिळाले स्वप्नांना,जी
मनात दडली होती


निशिकांत डेशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

Thursday, June 16, 2016

तसा उधाणत गेलो


छंद म्हणोनी गतकाळाला
रोज खुणावत गेलो
आठवणींची झुळूक आली
तसा उधाणत गेलो

गवाक्षातुनी तुला भविष्या!
कधी न बघता आले
तरी निघालो योग्य दिशेने
अंधारी चाचपले
ध्येय दूर पण तरी चालता
मनी सुखावत गेलो
आठवणींची झुळूक आली
तसा उधाणत गेलो

कमी आत्मबल म्हणून देवा
हात पसरले होते
चालायाची मनात भीती
पाय घसरले होते
दुबळा म्हणुनी माझ्यापासुन
मीच दुरावत गेलो
आठवणींची झुळूक आली
तसा उधाणत गेलो

वळून बघता मागे दिसले
धागे विसकटलेले
अपुले ज्यांना समजत होतो
हवेत ते विरलेले
दोष न कोणा, "चुकलो मी हे"
मला बजावत गेलो
आठवणींची झुळूक आली
तसा उधाणत गेलो

भाग्य वाटणे चालू असता
मीच नेमका नव्हतो
भविष्य माझे घडवायाचे
काम अता मी करतो
घामाच्या लोंढ्यात नेहमी
मस्त प्रवाहत गेलो
आठवणींची झुळूक आली
तसा उधाणत गेलो

वर्तमान का दिवाळखोरी
पदोपदी दाखवतो
वैभवशाली पण वांझोटा
भूतकाळ आठवतो
गूढ भविष्याकडे उडाया
पंख बळावत गेलो
आठवणींची झुळूक आली
तसा उधाणत गेलो


निशिकांत डेशपांडे . मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

Wednesday, June 8, 2016

मनी शुन्य मोठे मला भासलो मी ( वृत्त--भुजंग प्रयात )


माझ्या पत्नीची परवाच एक शस्त्रक्रिया झाली. तिला शस्त्रक्रिया गृहात नेले आणि मी बाहेर एकटाच-सर्वार्थाने- विमनस्कपणे बसलो. त्यावेळी मनात आलेल्या विचारांच्या वादळातून जन्म घेतलेली रचना:-

वजावट तिची एक क्षणही रुचेना
किती एकटा या क्षणी जाहलो मी!
करू मुल्यमापन स्वतःचे ठरवता
मनी शुन्य मोठे मला भासलो मी

चलत् चित्रपट लागला का दिसाया
अचानक असा मस्त जगल्या क्षणांचा?
सदा गंध धुंदीत गंधाळल्याने
कधी त्रास झाला न कुठल्या व्रणांचा
तरी आज का वाटते या मनाला?
कपारीत ओल्या जणू वाळलो मी
करू मुल्यमापन स्वतःचे ठरवता
मनी शुन्य मोठे मला भासलो मी

तुझ्या गैरहजरीत का एकदम हे
थवे आज येती जुन्या आठवांचे?
असे रात्र काळी जरी संकटांची
तरी रिमझमे चांदणे पौर्णिमेचे
असो ग्रिष्म, पतझड, तुझ्या संगतीने
नभी श्रावणाच्या किती चिंबलो मी!
करू मुल्यमापन स्वतःचे ठरवता
मनी शुन्य मोठे मला भासलो मी

जगायास उर्मी सखीने दिली पण
क्षणाचीच मरगळ किती ही भयानक?
जिथे नांदली प्रीत बहरून तेथे
उदासीस थारा मिळाला अचानक
उसास्यांस माझ्या कसे थांबवावे?
समस्येत गुंतून भांबावलो मी
करू मुल्यमापन स्वतःचे ठरवता
मनी शुन्य मोठे मला भासलो मी

कसा एकटे एक क्षण राहण्याच्या
परिक्षेत सपशेल नापास झालो?
जरी अपयशाशी अशी भेट झाली
तरी हास्य ओठी, यशालाच भ्यालो
सखे, ऑपरेशन यशस्वी उरकले
तसा जीव भांड्यात, आनंदलो मी
करू मुल्यमापन स्वतःचे ठरवता
मनी शुन्य मोठे मला भासलो मी

चला सुरकत्यांनो तुम्हाला हसाया
किती छान कारण, हवेसे मिळाले!
बघोनी सदा काळजी चेहर्‍यावर
तुझे दर्पणा! त्राण होते गळाले
पुन्हा रंग भरण्या नव्या कुंचल्याने
तुझी साथ मिळताच सरसावलो मी
करू मुल्यमापन स्वतःचे ठरवता
मनी शुन्य मोठे मला भासलो मी


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

Friday, May 27, 2016

कधी खरे वय सांगत नाही


चिरतरुणी तू, तुझ्या जीवनी
काळ पुढे का सरकत नाही?
रूप देखणे, तुझे हासणे
कधी खरे वय सांगत नाही

निळ्या चांदण्यातली सावली
असेच वर्णन तुझे करावे
तुला मिळू दे लाख पौर्णिमा
आवसेचे अस्तित्व नसावे

क्षितिजाच्याही पुढे नांद तू
तोड चौकटी रुढी-प्रथांच्या
घेत भरारी तिथे जा, जिथे
झळा नसाव्या उष्ण व्यथांच्या

कस्तुरीसही हवा हवासा
गंध तुझ्यातिल तारुण्याचा
वसंत रेंगाळतो तुजसवे
छंद तयाला धुंद व्हायचा

देव पावला नसूनसुध्दा
खाष्ट ऋषीला राग न शिवला
तपोभंग केलास मेनके!
तरी भाळुनी मधाळ हसला

गुलमोहरलो, जरी पाहिले
ओझरते मी तुला एकदा
शब्दांकित कवितेत करोनी
रोज वाचतो तुला कैकदा


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३

Tuesday, May 24, 2016

वर्ख लावते आनंदाचा

वर्ख लावते आनंदाचा----( ओळखीतली एक वास्तव कथा. नवर्‍याने वार्‍यावर सोडले. झालेली दोन मुले पण दिली नाहीत. आता समाजसेवा करून ती जगायचा प्रयत्न करतेय. तिचे मनोगत. )


व्यक्त व्हावया धडपडणारे दु:ख झाकण्याला
वर्ख लावते आनंदाचा रोज चेहर्‍याला

आयुष्याची वाट अशी का वळणावळणांची?
मला लाभली सदैव संगत खाचा खळग्यांची
चालत असते अखंड, नसतो वेळ थकायाला
वर्ख लावते आनंदाचा रोज चेहर्‍याला

वसंत ज्याच्यामुळे बहरतो, ग्रिष्म दिला त्याने
किती होरपळ सहन करावी एकट्या जिवाने?
अता पानगळ एकच मोसम पुढे जावयाला
वर्ख लावते आनंदाचा रोज चेहर्‍याला

दोन सुगंधित फुले उमलली वेलीवरती पण
नेली हिसकाउन नियतीने, अवघडलेला क्षण
जगते आहे वेल नसोनी अर्थ जगायाला
वर्ख लावते आनंदाचा रोज चेहर्‍याला

चंग बांधला, दु:ख आपुले विसरुन जायाचा
खितपतणार्‍यांना मदतीचा हात द्यावयाचा
कुटुंब झाले विशाल माझे प्रेम करायाला
वर्ख लावते आनंदाचा रोज चेहर्‍याला

समाज सेवेचे व्रत आता ध्येय जाहल्याने
अपुली, परकी मुले असे हे भेद विसरल्याने
थरथरणारी वेल लागली वृक्ष व्हावयाला
वर्ख लावते आनंदाचा रोज चेहर्‍याला

जहाल वास्तव पूर्ण कालचे पचवुन झाल्याने
नवीन वास्तव हवे तसे घडवीन प्रयत्नाने
जिद्दीने मी किती बदलले? प्रश्न विधात्याला
वर्ख लावते आनंदाचा रोज चेहर्‍याला


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mai--- nishides1944@yahoo.com