दस्तक कोणी दिली असावी?

सताड उघडे दार असोनी
दस्तक कोणी दिली असावी?
ओझरती सावली सखीची
रित्या मनी का अशी भरावी?

पुस्तकातले मोरपीस अन्
आठवणी त्या किती मखमली !
शोभायाचे तुला केवढे !
लज्जेचे ते वस्त्र मलमली
उर्मी येते मनी आजही
पुन्हा निरागस छबी बघावी
ओझरती सावली सखीची
रित्या मनी का अशी भरावी?

वेड मनाला जसे लागले
तुला हासरे बघावयाचे
डाव रडीचा खेळत आलो
तुला ठरवुनी जिंकवायचे
दु:खाचा लवलेश नसावा
मनी तुझ्या ना खंत उरावी
ओझरती सावली सखीची
रित्या मनी का अशी भरावी?

जिच्यामुळे ओंजळी भरोनी
हास्य पौर्णिमा मला गवसल्या
श्वास जाहली, ध्यास जाहली
श्रावणातल्या सरी बरसल्या
इथे न जमले क्षितिजापुढती
तिची नि माझी भेट घडावी
ओझरती सावली सखीची
रित्या मनी का अशी भरावी?

ढासळलेल्या मनी नांदते
भकास घरटे उदासवाणे
मैफिल सरली, बेसुर गातो
तुझ्या आठवांचे रडगाणे
अंत जिचा एकांत असावा
असी कुणाची प्रीत नसावी
ओझरती सावली सखीची
रित्या मनी का अशी भरावी?

वास्तव हे की, वास्तवसुध्दा
आज क्षणाचे वास्तव असते
फक्त चिरंजिव याद सखीची
जगावयाचा श्वास रुजवते
रुजवणीतुनी पर्णफुटीची
आस वसंती मनी रुजावी
ओझरती सावली सखीची
रित्या मनी का अशी भरावी?


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishdes1944@yahoo.com

मनास नाही सवड क्षणाची

घरी संपदा पाणी भरते
उशास आहे चवड सुखांची
जरी लोळतो सुबत्तेत मी
मनास नाही सवड क्षणाची

झगमगणार्‍या सदनिकांतुनी
नांदत असते स्मशानशांती
महाग झुंबर घरोघरी पण
देवा पुढती दिवा न ज्योती
चार वृक्ष अन् लॉन जराशी
प्रचंड हिरवळ सुसंस्कृतांची
जरी लोळतो सुबत्तेत मी
मनास नाही सवड क्षणाची

संस्कृतीत इथल्या ना बसते
कधी बोलणे शेजार्‍यांशी
दार घराचे बंद आणखी
बोलतात पडदे खिडक्यांशी
सदैव गुदमर मनात माझ्या
खरी वेदना आडपडद्यांची
जरी लोळतो सुबत्तेत मी
मनास नाही सवड क्षणाची

कसा पिंजरा सोनेरी हा!
कैद वाटते लोभसवाणी
हनीसींगचा घरात वावर
कुठे हरवली अभंगवाणी?
ढासळत्या मुल्यास बघोनी
बंदी येथे रडावयाची
जरी लोळतो सुबत्तेत मी
मनास नाही सवड क्षणाची

कधी वाटतो कशास आलो?
धडपड करुनी या वळणावर
मनात येते, निरव शांतता
मिळेल निजल्यावर सरणावर
ऐहिक पुढती अन् मी मागे
ससेहोलपट किती जिवाची?
जरी लोळतो सुबत्तेत मी
मनास नाही सवड क्षणाची

घरात छोट्या मोठे मन हे
नांदत असते आनंदाने
तत्व येथले, प्रसंग येता
धावत यावे शेजार्‍याने
सारे माझे, मी सार्‍यांचा
चाळ आठवे बालपणाची
जरी लोळतो सुबत्तेत मी
मनास नाही सवड क्षणाची


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail---nishides1944@yahoo.com

</ul>

टाकली मी कात आहे

सोडुनी सारी उदासी
गीत नवखे गात आहे
खेचुनी काळास मागे
टाकली मी कात आहे

तरतरी, ताजेपणा हे
तत्व माझ्या जीवनाचे
ग्रिष्म सोसाया मनी मी
बांधले घर श्रावणाचे
ही सुखाची लाट कसली!
जात नाही, येत आहे
खेचुनी काळास मागे
टाकली मी कात आहे

सामना करतो उन्हाचा
चांदण्याला पांघरोनी
पीक घेतो पौर्णिमेचे
आवसेला नांगरोनी
ना असे दुष्काळ येथे
ना कशाची भ्रांत आहे
खेचुनी काळास मागे
टाकली मी कात आहे

मार्ग क्रमितो जीवनाचा
चाललो आयुष्य सारे
वाटले सारे मिळाले
भेटता मज चंद्र तारे
जाणले येवून येथे
फक्त ही सुरुवात आहे
खेचुनी काळास मागे
टाकली मी कात आहे

झगमगाटाच्या जगी या
वेगळेसे स्थान माझे
मी कुणालाही न झालो,
ना कधी होईन ओझे
गर्द अंधारात सुध्दा
तेवणारी ज्योत आहे
खेचुनी काळास मागे
टाकली मी कात आहे

धावणार्‍या या जगाला
ना कळे बाजू जमेची
एकटा मागे म्हणोनी
भीक का देता दयेची?
आत्मविश्लेषण कराया
लाभला एकांत आहे
खेचुनी काळास मागे
टाकली मी कात आहे


निशिकांत देश्पांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail---nishides1944@yahoo.com

मी माझी रे! उरले नाही

खोल कपारीमधील काळिज

कधी चोरले? कळले नाही

शिकार झाल्या क्षणापासुनी

मी माझी रे! उरले नाही

विरहदाह मी शांत कराया

शीतल चांदण फुले माळली

स्वप्न बघू तर कसे बघू मी?

डोळ्यामध्ये प्रीत जागली

चंद्र भाळला! तुला सोडुनी

चित्त कुठेही रमले नाही

शिकार झाल्या क्षणापासुनी

मी माझी रे! उरले नाही

मेघ सावळा गेला भिजवुन

शहारलेले अंग मखमली

तरी पेटली यौवन काया

भाव मनी दाटले मलमली

बांध नको! मी नदी असोनी

अधी कधी खळखळले नाही

शिकार झाल्या क्षणापासुनी

मी माझी रे! उरले नाही

स्वप्न रुपेरी नेत्री माझ्या

रंगवले अन् हरवलास तू

असे वाटते स्पंदनातुनी

माझ्यासंगे बहरलास तू

वादळातही निरव शांतता

पान एक सळसळले नाही

शिकार झाल्या क्षणापासुनी

मी माझी रे! उरले नाही

काय हवे वेगळे याहुनी?

श्वास मिसळले तुझे नि माझे

मुक्त छंद क्षितिजावर गाऊ

विषय सुखाचे कशास ओझे?

चिरंजीव ही पहाट अपुली

इथे कधी मावळले नाही

शिकार झाल्या क्षणापासुनी

मी माझी रे! उरले नाही

निशिकांत देशपांडे mo. no. 9890799023

E Mail--- nishides1944@yahoo.com

गीत गावयाचे

रियाज केला, पंख नसोनी
कसे उडायाचे?
दु:ख असूदे मनी, सुखाचे
गीत गावयाचे

रंग भराया मैफिलीत का
गात कुणी असते?
जशी मागणी तसा पुरवठा
सूत्र योग्य नसते
जीवनगाणे तादात्म्याने
आळवावयाचे
दु:ख असूदे मनी, सुखाचे
गीत गावयाचे

उगाळल्याने कधी वेदना
कमी होत नसते
हमी आपुल्या आनंदाची
कुणी देत नसते
शिल्पकार मी माझा आहे
सिद्ध करायाचे
दु:ख असूदे मनी, सुखाचे
गीत गावयाचे

राग कोणता कसा छेडला?
मोजक्यांस कळते
ताल, सूर आर्ततेत भिजता
दाद किती मिळते!
जीवनास खुलविते विरहिणी
गात रहायाचे
दु:ख असूदे मनी, सुखाचे
गीत गावयाचे

कर्फ्यू असतो आसवांस अन्
उसास्यांस सुध्दा
निर्विकार दे तुझा चेहरा
वापरण्या बुध्दा!
व्रत मी धरले, दु:ख आपुले
आत कण्हायाचे
दु:ख असूदे मनी, सुखाचे
गीत गावयाचे

कैक सोबती प्रवासात या
आले अन् गेले
गेलेल्यांनी बहाल केले
विरहाचे प्याले
काच कशाला? जे झाले ते
ठीक म्हणायाचे
दु:ख असूदे मनी, सुखाचे
गीत गावयाचे


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

साल सरल्याचे कळाले---( ७१ व्या वाढदिवसाचे औचित्त्य साधून लिहिलेली कविता )

वस्त्र कलौघात विरल्याचे कळाले
एक आणखी साल सरल्याचे कळाले

यत्न केला आपुल्यांसाठी जगावे
जन्मदिम माझा असे मी का म्हणावे?
मी अता माझा न उरल्याचे कळाले
एक आणखी साल सरल्याचे कळाले

स्नेह संचय रोज बघतो वाढताना
हीच श्रीमंती कमवली वागताना
धन कुबेराचेच घटल्याचे कळाले
एक आणखी साल सरल्याचे कळाले

पावलांची एक इच्छा खास होती
एकदा बहकावयाची आस होती
वाकडा रस्ताच नसल्याचे कळाले
एक आणखी साल सरल्याचे कळाले

जाहली उलटी जरी गिनती तरीही
वर्णितो हिरवळ कधी श्रावणसरीही
सुरकुत्या, मन भिन्न असल्याचे कळाले
एक आणखी साल सरल्याचे कळाले

शब्द आले काव्य होउन, हात धरला
हिरवळीची वाट दिसली, घोर सरला
केवढे उपकार वरच्याचे! कळाले
एक आणखी साल सरल्याचे कळाले

पान पिकणे, पान गळणे रीत आहे
जीवनाच्या भैरवीचे गीत आहे
कोठे तरी नवपर्ण फुटल्याचे कळाले
एक आणखी साल सरल्याचे कळाले


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

भास मनाला मोहरल्याचा

मृगजळ आले आव घेउनी जल असल्याचा
क्षणेक झाला भास मनाला मोहरल्याचा

तुझी आठवण सखे तुझ्याहुन किती चांगली !
तू गेल्यावर मनात असते तिची सावली
ती देते आनंद मनी तू वावरल्याचा
क्षणेक झाला भास मनाला मोहरल्याचा

तहानलेल्या कैक कपारी हृदयामधल्या
आभासी चाहूल ऐकुनी जरा बहरल्या
वसंतासही प्रत्यय आला शहारल्याचा
क्षणेक झाला भास मनाला मोहरल्याचा

"तू नही तो और कही" का सोपे असते ?
पहिल्या प्रेमाच्या गुंत्यातुन सुटका नसते
"मनात कोणी मिठीत कोणी" काच गळ्याचा
क्षणेक झाला भास मनाला मोहरल्याचा

पीळ नसोनी रेशिमगाठी घट्ट घट्ट का?
ना सुटल्या तर, तोडायाचा उगा हट्ट  का?
तू गेल्याने कुंभ मिळाला वैफल्याचा
क्षणेक झाला भास मनाला मोहरल्याचा

क्षण जे होते सुखावणारे तेच काचती
आठवणींची नग्न होउनी भुते नाचती
त्रास केवढा! पाश गळ्याला करकचण्याचा
क्षणेक झाला भास मनाला मोहरल्याचा

अंधाराशी नाते आता जुळले आहे
तुझ्या सावलीचे सावटही टळले आहे
शाप मला दे देवा आता स्मृतिभ्रंशाचा
क्षणेक झाला भास मनाला मोहरल्याचा


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com