मोसम आला

चिंब अंतरी भिजावयाचा मोसम आला
गूज मनीचे सांगायाचा मोसम आला

तुझ्या भोवती वसंतही रेंगाळत असतो
असून शुध्दोदक प्याला फेसाळत असतो
भान हरवुनी जगावयाचा मोसम आला
गूज मनीचे सांगायाचा मोसम आला

तुझ्यामुळे तर वाळवंटही हिरवे झाले.
पर्णफुटीचे ऋतू परतले, बरवे झाले
तृणासवे दव चमकायाचा मोसम आला
गूज मनीचे सांगायाचा मोसम आला

फूल उमलते बघून आशा मनी जागली
जगावयाची पुन्हा एकदा भूक लागली
काट्यांचाही उमलायाचा मोसम आला
गूज मनीचे सांगायाचा मोसम आला

तुझ्याविना मी, माझ्याविन तू किती अधुरे!
कसे फुटावे प्रेमाला मग नवे धुमारे?
झेप घेउनी उडावयाचा मोसम आला
गूज मनीचे सांगायाचा मोसम आला

लोक काय म्हणतील म्हणू दे, तमा न त्याची
खूप वाटली लाज जनांची, कधी मनाची
बंड करोनी उठावयाचा मोसम आला
गूज मनीचे सांगायाचा मोसम आला

नकोत सीमा, परीघही गुदमरण्यासाठी
तोड शृंखला परंपरेच्या जगण्यासाठी
क्षितिजाच्याही पुढे जायचा मोसम आला
गूज मनीचे सांगायाचा मोसम आला


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

देउनी गेली उसासा

अंतरी खचल्या मनाला

पाहिजे होता दिलासा

एक क्षण आली सखी अन्

देउनी गेली उसासा

तू सखे येणार कळता

हासल्या भिंती कुडाच्या(*)

ग्रिष्म सरला, चिंबले मन

चाहुलीने श्रावणाच्या

नाव माझ्या झोपडीला

मी दिले होते लव्हासा

एक क्षण आली सखी अन्

देउनी गेली उसासा

वाट बघणे प्रेयसीची

छंद हा जन्मांतरीचा

जो कधी सुखवी मना तर

काच ठरतो अंतरीचा

मृगजळापासून मिळतो

का तृषार्ताला दिलासा?

एक क्षण आली सखी अन्

देउनी गेली उसासा

पूर्ण मी हरवून गेलो

माझिया पासून जेंव्हा

आरसा छद्मीपणाने

हासला पाहून तेंव्हा

हे असे का जाहले? मी

कोणता देऊ खुलासा?

एक क्षण आली सखी अन्

देउनी गेली उसासा

पाकळ्यांशी गूज माझे

तू सखे ऐकू नको ना!

गंध घेतो द्यावया तुज

संशयी होऊ नको ना!

गंधकोषी भेटशिल तू

हा मनी आहे भरवसा

एक क्षण आली सखी अन्

देउनी गेली उसासा

आठवांच्या संगतीने

दु:ख बोथटले जरासे

वाळवंटी नांदताना

वाटते निवडुंग खासे

जो दिवस उगवे सकाळी

वाटतो आहे बरासा

एक क्षण आली सखी अन्

देउनी गेली उसासा

निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३

E Mail--- nishides1944@yahoo.com

लाट तू झालीस का?

हे खरे! मी जा म्हणालो
पण अशी गेलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

लूट जर झाली फुलांची
गंधही जातो सवे
तू सखे गेलीस सोडुन
आठवांचे का थवे?
ठाण मांडुन खोल हृदयी
तू अशी बसलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

तुज म्हणे कविता नि गझला
आवडाया लागल्या!
शब्द माझे पण तुझ्याही
चित्तवृत्ती चिंबल्या
कंच हिरव्या श्रावणाला
पाठ दाखवलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

तू मनाच्या संथ डोही
टाकले इतके खडे!
त्या तरंगातील गुदमर
ऊर माझा धडधडे
पाडण्या हृदया चरे तू
ठरवुनी आलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

श्रावणाची आस नाही
ग्रिष्म माझा सोबती
सांग! विरहाहून मोठी
होरपळ ती कोणती?
पोळणे गुणधर्म असुनी
चांदणे बनलीस का?
नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?

संपले युग सोनियाचे
सांज आली जीवनी
एकटी असतेस आता
साजनाविन साजनी
शर्यतीमध्ये यशाच्या
तू अशी हरलीस का?
 नाव बुडवायास माझी
लाट तू झालीस का?


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

ज्या क्षणाला ठरवले

रुक्षसे आयुष्य माझे
त्या क्षणाला बहरले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

चौकटी, सीमा कुणी त्या
आखल्या पाळावया?
तोडता त्या, का स्त्रियांना
लागले दंडावया?
भाग्यरेषा मी लिहाया
लागता जग खवळले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

द्यायची दानात कन्या
संस्कृती जेथे जुनी
हा विषय नव्हताच केंव्हा
काय कन्येच्या मनी
छेडला एल्गार मी अन्
लोक सारे बिथरले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

शिवधनुष्या पेलणारे
सूर्यवंशी रघुपती
हेच करता अन्य, तोही
जाहला असता पती
मूक होते जानकीला
वाल्मिकीने बनवले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

वाट पुढती खूप आहे
ध्येय क्षितिजाच्या पुढे
युध्द हे आहे पिढ्यांचे
यादवी चोहीकडे
काळजी का या क्षणाला?
गवसले की हरवले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले

मुक्त मी होणार आहे
बंध सारे तोडुनी
सज्ज मी घ्याया भरारी
पंख माझे उघडुनी
वाटते वाटो जगाला
बेबंद झाले बहकले
वादळायाचे मनी मी
ज्या क्षणाला ठरवले


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

तुला भेटण्यासाठी

आठवणींच्या धुक्यात रमलो
"आज" विसरण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

जणू उमलती फूल पाकळी
तसा चेहरा ताजा
तुला एकदा फक्त पाहिले
मी ना उरलो माझा
अशीच केंव्हा पुन्हा भेट ना!
वेड लावण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

आसपास तू नसून सुध्दा
चाहुल का जाणवते?
भास आहे हे कळल्यावरती
मन वेडे बावरते
कपारीस का निवडलेस तू?
मनात लपण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

चोरीला मन गेलेले पण
धडधड आहे बाकी
प्याले रिचवुन होश उडवण्या
असावीस तू साकी
आयुष्याच्या मैफिलीत ये
रंग उधळण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

एकमेव अन् चिरंजीव जे
स्वप्न मिळाले मजला
जोजावत मी त्या स्वप्नाला
लिहितो कविता, गझला
शब्द वेचतो, रचनांमधुनी
तुला गुंफण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी

वेड लागले, वहावलो मी
अशीच माझी ख्याती
ध्यास लागणे, हरवुन जाणे
प्रेमजगीची नीती
प्रेमाविन  का जगावयाचे?
शतदा मरण्यासाठी
गंधकोषही शोधशोधले
तुला भेटण्यासाठी


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

बरा चालला होता

देवदयेने बधीरतेचा
शाप लाभला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

कोण जीवनी आले गेले
दु:ख मला ना त्याचे
एकच होती आस मनाला
चालत रहावयाचे
कधी कारवा, कधी एकटा
सराव झाला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

नवपानांना नवकिरणांची
सुरेख आभा असते
पर्णहीन वठल्या वृक्षांची
अपुली शोभा असते
क्षण आले ते जगावयाचा
चंग बांधला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

एक समस्या, दुसरी, तिसरी
लांब साखळी असते
यक्ष प्रश्न बनल्या विरहाची
गोष्ट वेगळी असते
शोधशोधल्या उत्तरातही
प्रश्न गवसला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

चार दिसांची संगत आता
काच गळ्याचा ठरली
भुताटकी मग आठवणींची
आसपास वावरली
आत उसासे, आनंदाचा
लेप लावला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता

पूर्वेकडुनी पश्चिमेकडे
प्रवास सरकत आहे
विरह भावनेला ठसठसत्या
अजून बरकत आहे
वळणावळणावर जगण्याचा
शाप भोवला होता
विरहामध्ये वेळ म्हणोनी
बरा चालला होता


निशिकांत देशपांडे. मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

व्यक्त व्हावया झरते कविता

ओठ न देती साथ परंतू
व्यक्त व्हावया झरते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

मनोभावना तरारलेली
वसंतातल्या हिरवाईची
असो कहाणी भळभळणार्‍या
उदासवाण्या पानगळीची
कुजबुजायला गूज मनीचे
क्षणात एका, स्मरते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

प्रशांत समयी उत्तररात्री
रेशिम नाती विणली गेली
ती अन् त्याने मनोभावना
ओठांवरती अंकित केली
चांदणरात्री मोहरणारी
प्राजक्ताने सजते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

ओंगळवाण्या समाजातले
बलात्कार, स्त्रीभ्रुण हत्त्येचे
चित्र पाहता, अनाथाश्रमी
जगणार्‍या निष्पाप जिवांचे
खदखदणार्‍या आक्रोशाची
धगधगणारी बनते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

एकोळी, दोनोळी, हायकू.
मिनिस्कर्टचे प्रकार आले
अर्थपूर्ण, लयबध्द काव्य पण
रसिकांनी का पसंद केले?
चारोळ्यांच्या त्सुनामीतही
हिमालयासम टिकते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता

कविता म्हणजे समाजातल्या
परिस्थितीचे बिंब असावे
पुरे जाहले चंद्र, चांदण्या
फक्त कल्पना विश्व नसावे
प्रश्नांशी निगडित असणारी
तळमळणारी असते कविता
ध्यास लागला असा जिवाला
जिकडे तिकडे दिसते कविता


निशिकांत देशपांडे.मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail---nishides1944@yahoo.com