मला छेडले कोणी

 

शांत मनाच्या डोही येउन

खडे टाकले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?

छंद पोसला डायरीतली

पाने चाळायाचा

प्रयत्न केला वर्तमान मी

खडतर विसरायाचा

गतकालीच्या स्वप्नी रमता

मला उठवले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?

ओठांवरती शब्द न आले

पण नजरेची भाषा

कळेल केंव्हा तुला मनी ही

होती वेडी आशा

विसरायाचे एकदुज्याला

वचन मोडले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?

पर्णफुटीची आस सोबती

ग्रिष्म घेउनी आला

तुझ्या संगती बनेल जीवन

धुंदधुंदसा प्याला

या स्वप्नाला सांग प्राक्तना

तडे पाडले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?

ठसठसणारी विरह भावना

सांगायाची होती

आर्त भैरवीने मज मैफिल

संपवायची होती

असे अचानक सुरात माझ्या

सूर मिळवले कोणी?

आठवणींचे तरंग उठले

मला छेडले कोणी?

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

ठराव आता पास करू या

(परवाच आपल्या समूहवर श्री सतीश भोसले यांनी स्वरचित चार ओळी पोस्ट केल्या होत्या. आपल्या गुरुजींनी "ठराव आता पास करू या"या ओळीवर सर्वांनी एक एक कडवे लिहावे अशी इच्छा व्यक्त केली होती. ही टॅग वापरून मी केलेली कविता पेश करतोय. गोड मानून घ्या. कवितेत जरी कांही सदस्यांच्या नावाचा उल्लेख असला तरीही माझा इशारा सर्वच गुणी सदस्यांकडे आहे. सतीश, आभार आपले या ओळीसाठी.)

लाख असूदे ग्रिष्म भोवती
ओला श्रावण मनी भरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

अल्लड अवखळ अन् मनमौजी
समूह आहे कलंदरांचा
सर्वांना आपुला वाटतो
वास्तवात हा गुणे सरांचा
आनंदाच्या नगरीसाठी
होऊ सारे वाटसरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

ताल सुरांची उधळण करण्या
अनुराधा अन् सुषमा ताई
रियाज करुनी गाणे गाण्या
नवीन आल्या जयश्री बाई
ऐकत गायन, आपण सारे
पायावरती ताल धरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

साहेबरावांच्या कवितांतुन
सदैव दिसते ग्रामिण हिरवळ
फुलात असतो त्या पेक्षाही
धुंदधुंदसा येतो दरवळ
मोहरलेले गळे, लेखण्या
कुरणामध्ये मुक्त चरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या

भींत बांधताना दगडांची
दोन चिर्‍यांच्या मधली पाचर
समुहावरती असाच असतो
अधुनी मधुनी माझा वावर
श्रेष्ठासंगे ज्येष्ठाचेही
चित्र काढण्या रंग भरू या
वेदनेतही हसावयाचा
ठराव आता पास करू या



निशिकांत देशपांडे. पुणे.
मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

ग्रिष्मालाही फुटू लागले

ग्रिष्मालाही फुटू लागले

कसे अचानक नवे धुमारे!

मनी नांदतो श्रावण पण का

ओठावरती नको नको रे?

स्पर्श मुलायम मोरपिसांचा

मनास वाटे हवाहवासा

शहारले अन् मोहरले मी

कशी? न होई आज खुलासा

अधीर असुनी अगम्य भिती

मनी प्रश्न हा कसे लपावे?

भाव मनीचे आत दाबुनी

जगणार्‍याने कसे जगावे?

आणतोस तू वसंतास का

वसंत घेउन तुला येतसे?

कोडे हे सोडवण्यासाठी

मना लागते वेड अन् पिसे

डोळ्यांनाही अता वाटते

स्वप्न तुझे नेहमी पडावे

हातामध्ये हात घेउनी

क्षितिजाच्याही पुढे उडावे

प्रिया कुणाची झाल्यावरती

गोड अनुभुती उरात असते

भावनीक गुंत्यात कळेना

कोण कुणासाठी का झुरते?

निशिकांत देशपांडे. पुणे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

वागत आलो कसे तेच ते
पिढी दर पिढी आठवल्यावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

जरी आज ती बरोबरीने
जिम्मेदार्‍या पाळत असते
नेव्ही, सेना अंतराळही
वावरताना ती आढळते
तरी "पराया धन " हे लेबल
तिच्या चिकटते का माथ्यावर?
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

स्पर्धात्मक या जमान्यामधे
जिद्द वाढवायाची असते
आटपाट नगराच्या गोष्टी
नांदी संस्काराची नसते
वेळच नसतो विसावयाला
कुणास कुठल्याही थांब्यावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

जोश यावया लढण्यासाठी
शंख कुणी अन् का फुंकावा?
जिंकायाचा मार्ग आपुला
युध्द तुझे अन् तू ठरवावा
आनंदोत्सव करू साजरा
विजय जीवनी नोंदवल्यावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

जुने जाहले विचार आता
पोट भराया जगावयाचे
ध्येय असावे उंच एवढे
पुढे सर्वदा चालायाचे
केशवसूता तुझी तुतारी
फुंकायाची ओढ अनावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर

विचार आता एकच आहे
पुढे पुढे अन् पुढे जायचे
नवे पान इतिहासामध्ये
धवल यशाचे लिहावयाचे
छोट्या मोठ्या नको टेकड्या
पाउल टाकू हिमालयावर
मुक्त व्हायची आस जागते
नव्या युगाच्या उंबरठ्यावर


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

हवे तसे ना रंग मिळाले

परस्परविरोधी रंगांनी
सुखदु:खाच्या बरबटलेला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

बाळपण किती रम्य निरागस!
प्रेमाचा वर्षाव होतसे
केंद्रस्थानी मीच मी सदा
कुटुंब मजभोवती फिरतसे
दिवस उडाले भुर्र्कन कसे?
किती विचारू इतिहासाला?
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

तारुण्याच्या उंबरठ्यावर
पुलकित होतो उन्मादाने
अधीरता केवढी मनी ती!
स्वप्न उद्याचे रंगवल्याने
रंग गुलाबी जिकडे तिकडे
मला लागले दिसावयाला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

आयुष्याच्या शिखरावरती
तारुण्याला खूप भोगले
रेंगाळाया जरी विनवले
नियतीने नाहीच मानले
सुरकुतलेला प्रवास पुढचा
भकास होता जगावयाला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

तरुणाई अन् बाल्यावस्था
येते आणिक निघून जाते
वृध्दावस्था कायमस्वरुपी
मुक्कामी आलेली असते
गुदमर घुसमट सोडुन जाती
श्वास लागता थांबायाला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला

दिला कुंचला माझ्या हाती
तुझे चित्र काढण्या आयुष्या
रंग सर्व पण तुझियापाशी
बनवलेस बाहुले मनुष्या
जसे पाहिजे जगू न शकलो
लाथ मारतो आयुष्याला
हवे तसे ना रंग मिळाले
आयुष्याच्या कॅन्व्हासाला


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

घाई झाली फुलावयाची

बेमोसम का वसंतासही
घाई झाली फुलावयाची?
तू आल्याने वार्‍यालाही
दिशा मिळाली वहावयाची

जसे हवे तुज तसे नेमके
विश्व नांदते तुझ्या भोवती
असो पौर्णिमा अथवा आवस
चंद्र, तारका तुझ्या सोबती
संगमरमरी रुपास तुझिया
हौस केवढी मिरवायाची!
तू आल्याने वार्‍यालाही
दिशा मिळाली वहावयाची

सूर्य कोवळा प्रभात समयी
अधीरतेने तुला शोधतो
ना दिसता तू ,माध्यान्हीला
डोक्यावरती खूप कोपतो
इच्छा असते मावळताना
तुला सकाळी शोधायाची
तू आल्याने वार्‍यालाही
दिशा मिळाली वहावयाची

मंद शमा तू मैफिलीतली
तुझे तेवणे बहार असते
विरह भाव गझलेत गुंफता
तान मखमली उरी काचते
परवान्यांना झडप मारुनी
उर्मी येते जळावयाची
तू आल्याने वार्‍यालाही
दिशा मिळाली वहावयाची

तू रंभा अन् तूच मेनका
उतरलीस तू धरतीवरती
भान विसरुनी सारे आशिक
तुला बघाया मान वळवती
पुण्य न कमवी कुणीच, स्वर्गी
नुरली इच्छा रहावयाची
तू आल्याने वार्‍यालाही
दिशा मिळाली वहावयाची

टपटप मोती गळतिल खाली
नकोस ना तू हसू एवढे!
मंद स्मीतही मला पुरेसे
विरहाचे मज नसे वावडे
स्वप्नामध्ये भागवेन मी
भूक तुझ्याशी कुजबुजायची
तू आल्याने वार्‍यालाही
दिशा मिळाली वहावयाची


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

लढता लढता शहीद करती

लढता लढता शहीद करती
( पाकिस्तानात जाऊन हल्ला करून आलेल्या भारतीय सैनिक पथकातील एका सैनिकाने टीव्हीवर सांगितले होते की आम्ही शत्रूच्या सैनिकावर उपकार केले आणि त्यांना शहीद व्हायची संधी दिली. या एका वाक्यावरून सुचलेली कविता. )

सैनिक अमुचे संस्काराने परोपकारी
इष्ट चिंतिती त्यांचेही ज्यांच्याशी लढती
मौत मरावी कुत्र्याची ही जरी लायकी
त्या शत्रूंना लढता लढता शहीद करती

जिहाद खाती कशासवे ना कळले ज्यांना
तेच सांगती धर्मांधांना करा तबाही
म्हणे तयांना हजार मिळतिल व्हर्जिन पोरी
मेल्या नंतर जन्नत, देतो खुदा बधाई
भ्रष्ट करोनी मुले धाडती मरण्यासाठी
चिथावणारे जीवन अपुले मजेत जगती

पूर्वज ज्यांचे प्रताप राणा, शिवबा, झाशी
ब्रीद शत्रुला सळो की पळो करावयाचे
मनी नांदते तिव्र भावना एकदा तरी
तळहातावर शीर घेउनी निघावयाचे
त्सुनामीस शत्रूच्या थोपवण्याला सैनिक
अभेद्य कातळ आपुल्याच छातीस बनवती

सहनशीलता नसते लक्षण दौर्बल्याचे
प्रसंग येता रणांगणी आम्हीही लढतो
नापाकांनो ध्यान असू द्या अशी लढाई
अंतिम असते, लढताना इतिहास घडवतो
लपवायाला तोंड, नसावी कुणास जागा
अशी वेळ आणूत निश्चये शत्रूवरती

दुष्ट इरादे पूर्ण करायाला कोल्ह्यांनो
डाग लावले जिहादास कोणी रक्ताचे
गुन्ह्यास नाही क्षमा जगी, वाटते असे की
झूटीस्ताना! घडे तुझे भरले पापाचे
कायनात संपवणे तुमची, कार्य आमुचे
ओझे तुमचे असह्य झाले, कण्हते धरती


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३