शाई सरली

तरुण्याच्या उन्मादाने
इतिहासाची पाने भरली
उत्तरार्ध कण्हता लिहिताना
कशी नेमकी शाई सरली?

जसा जन्मलो, नाळ कापली
तरी घट्ट ती मजशी जुळली
गोधडीतही मिळे उबारा
नात्याची त्या तर्‍हा वेगळी
ओघळण्या आधीच आसवे
मायेने आईने पुसली
उत्तरार्ध कण्हता लिहिताना
कशी नेमकी शाई सरली?

जीवनातले सुवर्णयुग मी
म्हणेन माझ्या बालपणाला
गतआयुष्यी हरवुन जातो
आठव येता क्षणाक्षणाला
असे न होते आठवणींनी
मनोवेदना नाही हसली
उत्तरार्ध कण्हता लिहिताना
कशी नेमकी शाई सरली?

तारुण्याचा गंध लुटाया
संसाराची बाग फुलवली
कुंचल्याविना रंग उधळले
चहूदिशेने, प्रीत रंगली
स्वर्गसुखाची अनेक स्वप्ने
इथेच पडली अन् अनुभवली
उत्तरार्ध कण्हता लिहिताना
कशी नेमकी शाई सरली?

कमान चढती, टोकावरती
वरच्या सारे नांदत होतो
कैफ केवढा! झोका नसुनी
मस्तीने हिंदोळत होतो
सुरू जाहली उतरण पण ती
वेळेवर ना कुणास दिसली
उत्तरार्ध कण्हता लिहिताना
कशी नेमकी शाई सरली?

पटकन गेल्या पुन्हा न आल्या
तरुणाई अन् बाल्यावस्था
आली, जाता जातच नाही
अशी कशी ही वृध्दावस्था?
मावळतीची तिव्र वेदना
सरणावरही पुरून उरली
उत्तरार्ध कण्हता लिहिताना
कशी नेमकी शाई सरली?


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail---nishides1944@yahoo.com

अजून ठरले नाही

तिलांजली आठवांस देणे
जमता जमले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

आम्रतरूच्या तळी एकदा
हात पकडला होता
तो पहिला अन् शेवटचा क्षण
मनी कोरला होता
मोहरलेल्या रोमांचांचे
चीज जाहले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

शमेविना का उत्तररात्री
मैफिल रंगत असते?
एकच विरही सूर छेडता
दु:ख मनी पाझरते
ओलेपण त्या जखमांमधले
अजून सुकले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

तुझ्यामुळे जाहली जीवनी
पखरण अंधाराची
सुप्त आस का तरी तेवते
अशक्य होकाराची
तहानलेला, तरी ओंजळी
मृगजळ भरले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

काजळलेल्या सायंकाळी
सकाळ का आठवते?
रंग केशरी अता न उरले
मनी खूप कालवते
कशी सावली निघून गेली ?
कोडे सुटले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही

शब्दांमधुनी व्यक्त व्हावया
कविता गझला लिहितो
अलगद माझे भाव गुंफता
आशय खुलून उठतो
जिला कळावे गूज मनीचे
तिलाच कळले नाही
जगायचे की मरायचे हे
अजून ठरले नाही


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

ना कळता ती थरथरली

गाडीमध्ये बसता बसता पाल मनी का चुकचुकली?
मुलासोबती कुठे निघाली? ना कळता ती थरथरली

बाळाच्या भोवतीच सारी स्वप्ने होती विणलेली
इंद्रधनुष्याच्या रंगांनी मनोगतेही सजलेली
कष्ट करोनी पालन पोषण करावया ना कुरकुरली
मुलासोबती कुठे निघाली? ना कळता ती थरथरली

परदेशी नोकरी मिळाली, स्वर्ग ठेंगणा झालेला
उठता बसता कौतुक त्याचे, जीव केवढा फुललेला!
शिखरावरती आयुष्याच्या, गर्वगीत ती गुणगुणली
मुलासोबती कुठे निघाली? ना कळता ती थरथरली

नको काळजी करूस आई पैशाची तू, बाळ म्हणे
फेडिन सारे पांग तुझे मी, नसेल कांही तुला उणे
कष्टाचे फळ दिसू लागता, रोमांचुन ती मोहरली
मुलासोबती कुठे निघाली? ना कळता ती थरथरली

वापस मी येईन तोवरी, रहावयाची सोय इथे
वृध्दाश्रम हा ए.सी. आहे, नकोस राहू इथे तिथे
निरोप देताना बाळाला, आत केवढी भळभळली!
मुलासोबती कुठे निघाली? ना कळता ती थरथरली

गारव्यात ए.सी.च्या नसतो कधी उबारा प्रेमाचा
शॉवरने का ओला होतो, झरा वाळला स्नेहाचा?
टोचत होती सुखे आश्रमी, बाळ दूर ती हळहळली
मुलासोबती कुठे निघाली? ना कळता ती थरथरली

सुकलेल्या डोळ्यात अधूरे स्वप्न राहिले भेटीचे
श्वास थांबला, बाळ न आला, खेळ कसे हे नियतीचे?
मृत्त्यू कसला? जीवनातुनी परलोकी ती फरपटली
मुलासोबती कुठे निघाली? ना कळता ती थरथरली


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

चांदणे धाडतो मी---(वृत्त; भुजंग प्रयात)

सुखाने रहा, चांदणे धाडतो मी
तुझे दु:ख माझे सखे मानतो मी

कळ्यांनी फुलावे, सदा दरवळावे
तुझ्या अंगणी मोर सखये झुलावे
सुखांची तुझ्या दृष्ट ये काढतो मी
तुझे दु:ख माझे सखे मानतो मी

तुझ्या हासण्यातून गळतात मोती
खळ्या गालच्या, कैक घायाळ होती
मनाच्या कपारीत गंधाळतो मी
तुझे दु:ख माझे सखे मानतो मी


सदा जीवनी फक्त श्रावण असावा
ऋतू पानगळ हा केंव्हा नसावा
मला ग्रिष्म दे मस्त कुरवाळतो मी
तुझे दु:ख माझे सखे मानतो मी

मला ना तमा सावल्यांची, उन्हाची
सवय जाहली कुट्ट काळ्या तमाची
तुला काजवे देत ठेचाळतो मी
तुझे दु:ख माझे सखे मानतो मी


किती गीत, गझला लिहाव्या तुझ्यावर?
कसे थांबवू मन बिचारे अनावर?
उसास्यांस शब्दातुनी मांडतो मी
तुझे दु:ख माझे सखे मानतो मी

सखीविन उदासीसवे काळ गेला
तुझ्या आठवांनी बरा वेळ गेला
जरा चाहुलीने फुलू लागतो मी
तुझे दु:ख माझे सखे मानतो मी


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail---nishides1944@yahoo.com

चालत आलो

खाचा खळगे असून रस्ता चालत आलो
सोबत नव्हती तरी स्वतःशी बोलत आलो

वसंतात सांगाती होती खूप माणसे
वाटत होते जीवनास लाभले बाळसे
ग्रिष्मामध्ये पुन्हा एकटा! पोळत आलो
सोबत नव्हती तरी स्वतःशी बोलत आलो

गस्त घालती जरी संकटे घराभोवती
सदैव लढतो त्यांच्यांशी, पण तेच सोबती
मोह सुखांचा यत्न करोनी टाळत आलो
सोबत नव्हती तरी स्वतःशी बोलत आलो

नको एकही मला कवडसा जगण्यासाठी
काय चांगले जगात उरले बगघण्यासाठी?
ओजस्वाला काळोखाने फासत आलो
सोबत नव्हती तरी स्वतःशी बोलत आलो

काय लिहावे आत्मचरित्री? कागद कोरा
आवडते ना मला पिटायाला दिंडोरा
चुरगळलेल्या चिठोर्‍यातही मावत आलो
सोबत नव्हती तरी स्वतःशी बोलत आलो

शिल्पकार मी माझा आहे, सत्त्य सांगतो
बेफिकिरीने मनास पटते तसे वागतो
मी माझ्या कर्माचे ओझे पेलत आलो
सोबत नव्हती तरी स्वतःशी बोलत आलो

गतजन्माचे सार्थक झाले मृत्त्यू होता
नवीन जन्मी अपुल्या हाती अपुली सत्ता
सुखदु:खाच्या झोक्यावर हिंदोळत आलो
सोबत नव्हती तरी स्वतःशी बोलत आलो


निशिकांत देशपांडे.मो. क्र.९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

चेहर्‍याला वाचणारे

शांत मुद्रा लेउनी मी
दु:ख जपते काचणारे
मी सुखी, अंदाज करती
चेहर्‍याला वाचणारे

जन्मण्याआधीच उठती
प्रश्न माझ्या जन्मण्याचे
जन्मघटिकेला मिटाया
हात स्फुरती निष्ठुरांचे
उजळ माथ्याने मिरवती
स्त्रीभ्रुणाला मारणारे
मी सुखी, अंदाज करती
चेहर्‍याला वाचणारे

खळखळाया ना मिळाले
जगणेच डबक्यासारखे
वर्तुळातिल आगतिकता
आयुष्य सरल्यासारखे
भोगवाद्यांना कळावे
मन कसे आक्रंदणारे?
मी सुखी, अंदाज करती
चेहर्‍याला वाचणारे

भव्यदिव्यत्वात स्त्रीला
कैद का केले जगाने?
बनवल्या सीता, आहिल्या
ग्रंथ लिहिता वाल्मिकीने
व्यासनिर्मित द्रौपदीला
शेकड्याने त्रासणारे
मी सुखी, अंदाज करती
चेहर्‍याला वाचणारे

पाहिले त्रेतायुगीही
वेगळे नव्हते जराही
रमवण्या देवादिकांना
जाणल्या नाना तर्‍हाही
अप्सरा नाचावयाच्या
देव होते पाहणारे
मी सुखी, अंदाज करती
चेहर्‍याला वाचणारे

लंपटांसाठी इशारा
निक्षुनी मी देत आहे
बदलुनी गोत्रास, झाले
मी विजेची नात आहे
कडकडाटानेच घेइन
मी हिराउन हक्क सारे
मी सुखी, अंदाज करती
चेहर्‍याला वाचणारे


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

मैत्री होता संगणकाशी

संगणक या विषयावर रचना असल्यामुळे कांही इंग्रजी शब्द अपरिहार्यपणे आले आहेत.

पोरांसोरांकडून शिकलो
नाळ जोडण्या नव्या युगाशी
दशांगुले आकाश राहिले
मैत्री होता संगणकाशी

फोन जाहला स्मार्ट अताशा
टॅबलेट अन् किंडल आले
व्हाट्सअ‍ॅपच्या भडिमाराने
दिवस केवढे लहान झाले !
चोविस घंटे वाचन, ज्याचे
नाते नसते बुध्द्यांकाशी
दशांगुले आकाश राहिले
मैत्री होता संगणकाशी

विवाहिता जाताना गावी
नसे डोरले तरी चालते
प्रश्न भयानक, चार्जर विसरुन
जाते तेंव्हा विश्व थांबते
कशास यात्रा? स्क्रीन दावतो
उत्तर काशी, दक्षिण काशी
दशांगुले आकाश राहिले
मैत्री होता संगणकाशी

अडचण इतकी, पाप न येते
डाउनलोड कुठे करण्याला
करून कॉपी, पेस्ट, दुज्यांचे
पुण्य न जमते लुटावयाला
जीवन जिथले तिथेच असते
ड्रॅग न होता खंत मनाशी
दशांगुले आकाश राहिले
मैत्री होता संगणकाशी

फोल्डर तुझिया आठवणींचे
पासवर्ड लाऊन ठेवले
सहवासाचा असा व्हयरस !
वेळअवेळी मला त्रासले
मनोवेदानांचे फॉर्मॅटिंग
करूनही नाते दु:खाशी
दशांगुले आकाश राहिले
मैत्री होता संगणकाशी

तुझ्या नि माझ्या सुखदु:खांची
एकच कॉमन लिंक असावी
एका क्लिकच्या अंतरावरी
अपुली स्वप्ने स्पष्ट दिसावी
सर्च गुगलवर हवी कशाला?
यूट्यूबविना जुळू सुरांशी
दशांगुले आकाश राहिले
मैत्री होता संगणकाशी


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र.  ९८९०७ ९९०२३
E MAIL---nishides1944@yahoo.com