आयुष्या! लोभसवाणे
मी तुला चितारित असतो
मृगजळी चिंब भिजण्याच्या
स्वप्नांस रंगवित असतो
खाचा, खळगे रस्त्यांचे
ही तुझी देणगी देवा
चाखली मजा आनंदे
समजून संकटे मेवा
वेदनेस कुरवाळावे
मी मलाच शिकवित असतो
मृगजळी चिंब भिजण्याच्या
स्वप्नांस रंगवित असतो
मी अपार दु:खे माझी
ना कोणाला सांगितली
अन् भीक दयेची देवा
का कधी तुला मागितली?
देवास कोसणार्यांना
मी सदैव हिणवित असतो
मृगजळी चिंब भिजण्याच्या
स्वप्नांस रंगवित असतो
एकदा कळाल्यावरती
नाते ऋणानुबंधाचे
आहे जे व्यथेसवे ते
प्रेमाने जपावयाचे
मी निवडुंगाला सुध्दा
अंगणात फुलवित असतो
मृगजळी चिंब भिजण्याच्या
स्वप्नांस रंगवित असतो
सुखदु:खांचे असणे अन्
नसणेही मीच ठरवतो
व्याख्यांना जुन्या पुराण्या
मी पदोपदी ठोकरतो
माझ्या मी कलंदरीला
खतपाणी घालत असतो
मृगजळी चिंब भिजण्याच्या
स्वप्नांस रंगवित असतो
संपल्या वेदना सार्या
स्वरस्य अता ना उरले
ऐलतीर सोडायाला
मन किती तरी आतुरले!
पैलतीर हल्ली मजला
सारखा खुणवित असतो
मृगजळी चिंब भिजण्याच्या
स्वप्नांस रंगवित असतो
निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
