वावर तुझिया आठवणींचा

यत्न करोनी थकलो आता
नको सोहळा पाठवणीचा
आयुष्याच्या स्मृतिपटलावर
वावर तुझिया आठवणींचा

जशी जाहली ओळख अपुली
रोज भेटणे अन् कुजबुजणे
रंग कुंचल्याविनाच भावी
स्वप्नांमध्ये छटा खुलवणे
चांदणरात्री जिथे भेटलो
उजाड भासे पार शनीचा
आयुष्याच्या स्मृतिपटलावर
वावर तुझिया आठवणींचा

धरतीवरती पाय टेकले
जशी भंगली स्वप्ने सारी
आषाढी कार्तिकीच नाही
आठवणींची सदैव वारी
विशाल केले ह्रदय, सुटाया
प्रश्न स्मृतिंच्या साठवणीचा
आयुष्याच्या स्मृतिपटलावर
वावर तुझिया आठवणींचा

सोड जगाचे, तुला न माझे
दु:ख कधी जाणवले होते
अंधाराच्या पडद्यामागे
चार थेंब ओघळले होते
"ज्याचे जळते, तयास कळते"
आज उमगला अर्थ म्हणीचा
आयुष्याच्या स्मृतिपटलावर
वावर तुझिया आठवणींचा

आठवणींच्या तनात, माझ्या
आयुष्याचे पीक वाळले
खुरपण निंदन केल्यावरही
तन फोफावुन जास्त माजले
खरे सांगतो आठव येता
मनी दरवळे गंध झणीचा
आयुष्याच्या स्मृतिपटलावर
वावर तुझिया आठवणींचा

अंधाराच्या गावी असुनी
पूर्व दिशेची ओढ जिवाला
ग्रिष्म तरीही ढग आकाशी
बघावयाची खोड मनाला
कधी तरी नाचेल अंगणी
पंख पसरुनी मोर मनीचा
आयुष्याच्या स्मृतिपटलावर
वावर तुझिया आठवणींचा


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

अखंड चालू प्रवास आहे

अनामिकाचा सातत्त्यने
शोध घ्यायचा प्रयास आहे
रस्ता माझा मी रस्त्याचा
अखंड चालू प्रवास आहे

ध्येय गाठले एक तत्क्षणी
नवे दूरचे दिसू लागते
जोमाने मग चालायाची
आस नव्याने मनी जागते
ध्येय गाठल्यावरती अंतिम
जीवन जगणे भकास आहे
रस्ता माझा मी रस्त्याचा
अखंड चालू प्रवास आहे

मैफिलीतले माझे गाणे
टाळ्या घेई क्षणाक्षणाला
उत्तररात्री रंग चढे अन्
कैफ केवढा तनामनाला!
मैफिल सरली, वयोपरत्वे
धार न उरली सुरास आहे
रस्ता माझा मी रस्त्याचा
अखंड चालू प्रवास आहे

ओढ सुखाची असून सुध्दा
दु:खासंगे खुशीत होतो
शुध्द झळाळी मिळवायाला
आयुष्याच्या मुशीत होतो
वेदनेतही झरा सुखाचा
झुळझुळतो हा कयास आहे
रस्ता माझा मी रस्त्याचा
अखंड चालू प्रवास आहे

प्रवासातली तर्‍हा निराळी
खाचा, खळगे, वाट वाकडी
वळणावरती वळता कळते
खूप चाललो, पुढे तोकडी
संपत आला प्रवास कळता
कोरड पडते घशास आहे
रस्ता माझा मी रस्त्याचा
अखंड चालू प्रवास आहे

क्षितिजापुढती गूढ प्रदेशी
भगवंताचा वास असावा
पाय वळावे त्याच दिशेने
जिकडे तारणहार  दिसावा
लाख योजने दूर असू दे
ओढ लागली मनास आहे
रस्ता माझा मी रस्त्याचा
अखंड चालू प्रवास आहे


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

आभासी जगात रमतो

आजपर्यंतच्या कोरड्या पावसामुळे सुचलेली कविता.

स्वप्नात हर्षलो बघुनी
पाऊस कधीचा पडतो
टाळीत वास्तवाला मी
आभासी जगात रमतो

कॅन्व्हास ढगांनी भरला
ही किमया रंगछटांची
कुंचल्यातून आवतरली
सर ओली अभासाची
मृगजळातल्या पाण्याला
प्यावयास भरभर पळतो
टाळीत वास्तवाला मी
आभासी जगात रमतो

कालही कोरडा गेला
ना आस आजची ओली
पाण्यात बुडवले देवा
नवसांची लाउन बोली
अंदाज हवामानाचा
वेडा मी ऐकत असतो
टाळीत वास्तवाला मी
आभासी जगात रमतो

मी कयास बांधत आहे
वचनांच्या पर्जन्याचा
अन् महापूर मदतीचा
इकडे तिकडे जिरण्याचा
का हाती बळिराजाच्या
फासाचा दोरच उरतो?
टाळीत वास्तवाला मी
आभासी जगात रमतो

कोरडा कधी तर ओला
दुष्काळ मोडतो कंबर
लावावी कितीक ठिगळे?
फाटलेच जर का अंबर
वारीत नाचता विठुच्या
क्षण एक मीत मी नसतो
टाळीत वास्तवाला मी
आभासी जगात रमतो

अन् सालाबाद प्रमाणे
कविता चारोळ्या लिहितो
पर्जन्य असूदे नसुदे
मी श्रावणात वावरतो
आशय माझ्या कवितांचा
दु:खातच खूप बहरतो
टाळीत वास्तवाला मी
आभासी जगात रमतो


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

कधी अबोला कधी दुरावा

कधी अबोला कधी दुरावा
नित्त्यचे हे वादळ आहे
तरी सांगतो रागही तिच्या
नाकावरचा प्रेमळ आहे

कारण नसतानाही येतो
त्यास कदाचित राग म्हणावे
येतो जातो क्षणाक्षणाला
बघणार्‍याने बघत रहावे
असा शोभतो राग, भासते
ती सुमनांची ओंजळ आहे
तरी सांगतो रागही तिच्या
नाकावरचा प्रेमळ आहे

याच चेहर्‍यावरती केंव्हा
प्रसन्न होते हास्य पाहिले
बोलघेवड्या नजरेमधुनी
अबोल्यातही सर्व ऐकिले
जे आठवते तेच खरे अन्
राग, दिखावा केवळ आहे
तरी सांगतो रागही तिच्या
नाकावरचा प्रेमळ आहे

शब्द बरसले सरीप्रमाणे
वावरता ती कवितेमधुनी
सुकल्या शाईमधे भेटतो
पानोपानी आठवातुनी
काल तिजमुळे मखमल होता
आज तिच्याविन कातळ आहे
तरी सांगतो रागही तिच्या
नाकावरचा प्रेमळ आहे

झुळझुळणारी चंचल प्रतिभा
तुझ्यामुळे तर झरझर झरते
ओळी मागून ओळी लिहितो
आणि मनोगत मस्त बहरते
स्वप्न जरा धूसर झाल्याने
किती पसरली मरगळ आहे?
तरी सांगतो रागही तिच्या
नाकावरचा प्रेमळ आहे


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E mail--- nishides1944@yahoo.com

आत आसवे गाळत गेलो

ध्यानी आले, आयुष्याची
पाने जेंव्हा चाळत गेलो
हास्य लिंपुनी तोंडावरती
आत आसवे गाळत गेलो

सातत्त्याने करीत अभिनय
माझ्यापासून मीच हरवलो
टाळ्या, शिट्ट्या मिळवायाला
पात्र मस्त मी वठवत बसलो
नाटक सरता भयाण वास्तव,
आरशास मी टाळ्त गेलो
हास्य लिंपुनी तोंडावरती
आत आसवे गाळत गेलो

गर्दीमध्ये, तरी एकटे
सूत्र जाहले जगावयाचे
जिथे निघाला जमाव सारा
त्याच दिशेने निघावयाचे
पुरून आशा-आकांक्षांना
प्रवाहात मी मिसळत होतो
हास्य लिंपुनी तोंडावरती
आत आसवे गाळत गेलो

वसंत आला म्हणे कैकदा
पुढे सरकला मला टाळुनी
ग्रिष्माच्या मी झळा भोगतो
बिना सावली, उभा राहुनी
पर्णफुटीची आस संपता
कणाकणाने वाळत गेलो
हास्य लिंपुनी तोंडावरती
आत आसवे गाळत गेलो

मनासारखे जगू न शकणे
माणसास हा शाप लाभला
परीघ रूढीपरंपरांचा
गळ्याभोवती घट्ट काचला
हताश होउन सिगारेटच्या
धुरात स्वप्ने जाळत गेलो
हास्य लिंपुनी तोंडावरती
आत आसवे गाळत गेलो

साथ सखीची जीवनातली
हीच काय ती होती हिरवळ
एक फुलाचा पुरे जाहला
धुंद व्हावया सदैव दरवळ
दु:खाच्या ओझ्याखालीही
सखीसवे हिंदोळत गेलो
हास्य लिंपुनी तोंडावरती
आत आसवे गाळत गेलो


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र.९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

करार

रुढी प्रथांना तोडत आम्ही
जगावयाचा विचार केला
लग्नाविन एकत्र रहावे
मी अन् त्याने करार केला

काळ गुलाबी धुंदफुंद तो
विषय सुखांचे रोज सोहळे
तुच्छ लेखले जगास आंही
अन् ठोकरले प्रेम सोवळे
नाते नसुनी सागरात मी
यथेश्च नौका विहार केला
लग्नाविन एकत्र रहावे
मी अन् त्याने करार केला

जगावेगळी वाट चालता
धुंदी कांही औरच असते
मी जे करते तेच खरे अन्
माझे कांही गैरच नसते
सौदा नगदी आसक्तीचा,
चांगुलपणचा उधार केला
लग्नाविन एकत्र रहावे
मी अन् त्याने करार केला

एक संपता करार दुसरा,
दुसर्‍यासंगे नवीन जगणे
वेळोवेळी शोधत होते
चरावयाला नवीन कुरणे
करार सरता, बिना गुंतता
गुडनाइटचा प्रकार केला
लग्नाविन एकत्र रहावे
मी अन् त्याने करार केला

गाडीमधले जसे प्रवासी
तसेच आम्ही वागत होतो
भाव मनी फुललेच कधी तर
कुणी न कोणा सांगत होतो
जीवनशैलीमधे, मला मी
पटवत होते, सुधार केला
लग्नाविन एकत्र रहावे
मी अन् त्याने करार केला

तारुण्याचा उभार गेला
करार नवखा अवघड आहे
उभी एकटी उन्हात आता
आयुष्याची परवड आहे
धोंडा उचलुन मीच माझिया
पायावरती प्रहार केला
लग्नाविन एकत्र रहावे
मी अन् त्याने करार केला


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com

क्षितिजावरती मळभ दाटते

तू आल्याने मलाच नाही
वसंतासही बरे वाटते
गेल्यावर तू किती उदासी !
क्षितिजावरती मळभ दाटते

दिशाहीन वाटाही चुकती
जणू जाहला त्यांना चकवा
शोधशोधुनी तुझ्या घराचा
मार्ग, मनाला येतो थकवा
अंधाराच्या खाईमध्ये
फक्त निराशा मनी साठते
गेल्यावर तू किती उदासी !
क्षितिजावरती मळभ दाटते 

प्रेमभावना पाप नसोनी
शाप कसा हा ओघळण्याचा?
रोमांचांचा कमी, नेहमी
मोसम असतो भळभळण्याचा
पर्णझडीच्या अन् ग्रिष्नाच्या
ऋतुचक्राचे शल्य टोचते
गेल्यावर तू किती उदासी !
क्षितिजावरती मळभ दाटते 

पुन्हा पैंजणांची चाहुल का
पडता कानी मनात धडधड?
भास असावा, ध्यानी येता
केविलवाणी उगाच फडफड
धगधगणार्‍या मनी तुझ्याविन
अंतःकरणी दु:ख गोठते
गेल्यावर तू किती उदासी !
क्षितिजावरती मळभ दाटते 

जुनी डायरी आयुष्याची
वाचुन किंचित उदास आहे
तुझाच वावर पानोपानी
अन् मी कोरा समास आहे
प्रेमामधल्या समर्पणाला
विरहाचे का दु:ख भेटते?
गेल्यावर तू किती उदासी !
क्षितिजावरती मळभ दाटते

जगावयाचे जगून झाले
नकोच चर्चा नको समिक्षा
आयुष्याने सदा घेतली
उगाच माझी सत्वपरिक्षा
एकांतीचा प्रवास माझा
जरी चालता ठेच लागते
गेल्यावर तू किती उदासी !
क्षितिजावरती मळभ दाटते


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३
E Mail--- nishides1944@yahoo.com