मजेत राहू खुशीखुशीने

 

चार पाउले ये तू पुढती

मीही येतो तुझ्या दिशेने

झाले गेले विसरुन सारे

मजेत राहू खुशीखुशीने

गैरसमज का चुकाच होत्या?

कीस कशाला पाडायाचा?

उगाळून का तेच ते पुन्हा

प्रश्न किती तो ताणायाचा?

विलंब झाला तरी निघावे

समझोत्याच्या फक्त दिशेने

झाले गेले विसरुन सारे

मजेत राहू खुशीखुशीने

आपण बोलू, उत्तर शोधू

का शिष्टाई तिर्‍हाइतांची?

हीत आपुले जपावयाला

हवी पायरी का कोर्टाची?

इच्छा तेथ मार्ग सापडे

निराश तू आहेस कशाने?

झाले गेले विसरुन सारे

मजेत राहू खुशीखुशीने

जरी सुशिक्षित आपण दोघे

अशिक्षिताहुनही का वेडे?

काय चांगले अपुल्यासाठी

कसे सुटेना साधे कोडे?

भान हरवले दोघांचेही

आत्मघातकी अहं नशेने

झाले गेले विसरुन सारे

मजेत राहू खुशीखुशीने

सहजीवन ही खरेच अवघड

तारेवरची कसरत आहे

एकदुज्याला समजुन घ्यावे

कुरघोडीला जागा नसते

साधा सल्ला साध्या कविचा

ना सांगितला कुण्या ऋषीने

झाले गेले विसरुन सारे

मजेत राहू खुशीखुशीने

निशिकांत देशपांडे, पुणे.

मो. क्र. ९८९०७ ९९०२३