शुभेच्छा--

सडा अंगणी, तोरण दारी, शोभा रांगोळ्यांची
मणमिणणार्‍या पणत्या देती आभा मांगल्याची
चला दिवाळी करू साजरी अंतरमन उजळाया
सुखसमृध्दी लाभो, गाऊ नांदी नववर्षाची

दिवाळीनिमित्त सर्वांना हर्दिक शुभेच्छा.

निशिकांत देशपांडे

कुठे जायचे ठरले नाही

आहे तेथे राहण्यात मन रमले नाही
हजार रस्ते, कुठे जायचे ठरले नाही

जन्म घायचा कोणा पोटी कोण ठरवते?
भूक असो वा नसो तरीही माय भरवते
नर्णय सारे दुसर्‍या हाती, पटले नाही
हजार रस्ते, कुठे जायचे ठरले नाही

मुंज लागता संध्या शिकलो, याच कारणे
चालत आले पिढी दर पिढी, तसे चालणे
रुढी प्रथांचे धुके जराही विरले नाही
हजार रस्ते, कुठे जायचे ठरले नाही

गोंधळ बारावी नंतरचा आहे ध्यानी
मार्ग दावला, पुढे काय? आई बाबांनी
शिल्पकार माझा मी होणे जमले नाही
हजार रस्ते, कुठे जायचे ठरले नाही

खेड्यामधुनी झुंडी गेल्या शहर दिशेने
नाळ तोडुनी उपरा झालो राजखुशीने
काळासंगे कसे जगावे? कळले नाही
 हजार रस्ते, कुठे जायचे ठरले नाही

वसंत हिरवा, रिमझिम श्रावण जगी झरू द्या
वठलेल्या वृक्षाचा गुदमर अता सरू द्या
सुक्या बरोबर ओले केंव्हा जळले नाही
हजार रस्ते, कुठे जायचे ठरले नाही

उगा कासरा हाती आहे असे वाटते
जीवन अपुल्या मर्जीने चौखूर उधळते
असाह्य जगणेअंतक्षणीही सरले नाही
हजार रस्ते, कुठे जायचे ठरले नाही


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

सुसह्य वाटत आहे---

( आज माझा ७२रावा वाढदिवस. मित्र मैत्रिणिंकडून येणार्‍या सदिच्छांच्या श्रावणात भिजत भाव व्यक्त करण्यासाठी लिहिलेली कविता. )

जगता जगता उपकाराचे ओझे पेलत आहे
यारों तुमच्यामुळेच जीवन सुसह्य वाटत आहे

मेत्र-मैत्रिणी हीच संपदा कमावली मी लिलया
काटेरी आयुष्य बहरले, तुमची सारी किमया
इंद्रधनूचे रंग सातही मजेत उधळत आहे
यारों तुमच्यामुळेच जीवन सुसह्य वाटत आहे

आशिर्वचने जशी बरसली धोधो होउन श्रावण
चिंबचिंबलो, क्षणात झाला ग्रिष्म किती मनभावन
मरगळ गेली, कात टाकली असेच भासत आहे
 यारों तुमच्यामुळेच जीवन सुसह्य वाटत आहे

कविता लिहितो, गझला लिहितो बाळबोध वळणांच्या
चुचकारुन प्रोत्साहित करता, जणू खास ढंगांच्या
तुम्हीच धक्का दिला चालण्या पुढती, जाणत आहे
यारों तुमच्यामुळेच जीवन सुसह्य वाटत आहे

पहिल्या, शेवटच्या श्वासातिल अंतर जीवन असते
भेटत गेले वळणांवरती दोस्त चालता रस्ते
स्वर्ग नको, दे असे मित्र, देवाला विनवत आहे
यारों तुमच्यामुळेच जीवन सुसह्य वाटत आहे


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

कांहीच होत नाही

आयुष्य फरपटीचे, नशिबी सुखांत नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

सारे मला मिळाले, पण केवढे उशीरा !
दु:खात राहण्याची जडली सवय शरीरा
सुख भेटले कधी तर, मी गीत गात नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

ना पहिला कधीही मी धूर सोनियाचा
बस एक प्रश्न होता खळगीस भाकरीचा
पावेल देव इतका दम आसवात नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

आव्हेरले तिने मज, मी भाळलो जिच्यावर
स्वप्नात ती न चुकता डोकावते बरोबर
गेली निघून संधी, परतून येत नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

मार्गात जीवनाच्या, अपुले कुठे मिळाले?
ज्यांच्यात गुंतलो मी, तेही पसार झाले
धाग्यात रेशमाच्या, कुठलेच गोत नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

अंधार, तेज जेथे लढतात ताकदीने
पाहून तेज हरले, अंधारलीत किरणे
उजळावयास पूर्वा, कुठलाच स्त्रोत नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही

मरणोपरांत कौतुक, श्रध्दांजलीत दिसले
तिरडीवरील शवही होते मनात हसले
ऐकून मस्त वाटे जे ऐकिवात नाही
माझ्या मनाप्रमाणे कांहीच होत नाही


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३

लढता लढता शहीद करती---

( उरी सेक्टरमधे पाकचा हल्ला, त्या नंतर भारताने केलेला सर्जिकल हल्ला आणि त्यानंतर पाकिस्तानची चालू असलेली कोल्हेकुई. हे सर्व बघून सुचलेली एक रचना. या कवितेत माझी नेहमीची सौम्य भाषा, कशी कुणास ठाऊक, हरवून गेली लिहिताना. त्यासाठी क्षमस्व! )

सैनिक अमुचे संस्काराने परोपकारी
इष्ट चिंतिती त्यांचेही, ज्यांच्यांशी लढती
मौत मरावी कुत्र्याची ही जरी लायकी
त्या शत्रूंना लढता लढता शहीद करती

जिहाद खावा कशासवे? हे कळले नाही
तेच सांगती धर्मांधांना करा तबाही
म्हणे तयांना हजार मिळतिल व्हर्जिन पोरी!
मेल्यानंतर जन्नत, देतो खुदा बधाई !
भ्रष्ट करोनी मुले धाडती मरावयाला
चिथावणारे ऐषारामी जीवन जगती
मौत मरावी कुत्र्याची ही जरी लायकी
त्या शत्रूंना लढता लढता शहीद करती

दुष्ट इरादे पूर्ण करायाला कोल्ह्यांनो
डाग लावले जिहादास कोणी रक्तांचे?
गुन्ह्यास नाही क्षमा जगी, वाटते असे की;
झूठिस्ताना! घडे तुझे भरले पापांचे
कायनात संपवणे तुमची कार्य आमुचे
ओझे तुमचेअसह्य झाले, कण्हते धरती
मौत मरावी कुत्र्याची ही जरी लायकी
त्या शत्रूंना लढता लढता शहीद करती

पूर्वज ज्यांचे प्रताप राणा, शिवबा, झाशी
ब्रीद शत्रुला सळो की पळो करावयाचे
मनी नांदते तिव्र भावना, एकदा तरी
तळहातावर शीर घेउनी निघावयाचे
त्सुनामीस शत्रूच्या थोपवण्याला सैनिक
अभेद्य कातळ आपुल्याच छातीस बनवती
 मौत मरावी कुत्र्याची ही जरी लायकी
त्या शत्रूंना लढता लढता शहीद करती

सहनशीलता नसते लक्षण दौर्बल्याचे
प्रसंग येता रणांगणी त्वेषाने लढतो
नापाकांनो ! ध्यान असूद्या अशी लढाई
अंतिम असते, लढताना इतिहास घडवतो
लपवायाला तोंड नसावी कुणास जागा
अशी वेळ आणूत निश्चये शत्रूवरती
मौत मरावी कुत्र्याची ही जरी लायकी
त्या शत्रूंना लढता लढता शहीद करती


निशिकांत देशपांडे. मो.क्र. ९८९०७ ९९०२३